واریس

شناخت علائم و درمان انواع واریس خفیف و شدید پا (طنابی و شاخه ای)

شناخت علائم و درمان انواع واریس خفیف و شدید پا (طنابی و شاخه ای) : آیا واریس و یا رگ‌های عنکبوتی دارید که روی اعتماد به نفس شما تأثیر می‌گذارد و گزینه‌های موجود در کمد لباس‌های شما را محدود می‌کند؟ آیا مایل به بهبود ظاهر این رگ‌های سطحی و بازگرداندن اعتماد به نفس خود را در ظاهرتان هستید؟

رگ‌های واریسی به واسطه صاف راه رفتن و ایستادن به مدت طولانی ایجاد می‌شود که فشار داخل رگ‌های پایین بدن را افزایش می‌دهد. نقص عملکرد دریچه‌های کوچک در رگ‌های خونی شما نیز در این وضعیت نقش دارد. سایر عوامل خطر شامل جنسیت، سن، چاقی و سابقه خانوادگی است.

انواع رگهای واریسی و علائم خفیف تا شدید آنها

هر اختلال وریدی علائم متفاوت دارد، برخی از آن‌ها شدیدتر از دیگر مشکلات است. علائم می‌تواند به اندازه یک ناراحتی جزئی در پاها کوچک باشند، یا به اندازه زخم‌های پوستی یا آمبولیسم ریوی ناشی از لخته شدن خونی که به سمت ریه‌ها می‌رود، جدی باشد. اگر علائم واریس را داشته باشید، طیف وسیعی از درمان‌ها وجود دارد که می‌توانند به بهبود ظاهر و احساس پاها کمک کنند

واریس طنابی یا شدید چیست؟

واریس طنابی

رگ‌های واریسی معمولا آبی رنگ هستند و با اندازه غیر طبیعی و بیرون زدنشان از سطح پوست مشخص می‌شوند. بیشتر در پشت ساق پا و در داخل پاها یافت می‌شوند، اما ممکن است در قسمت‌های دیگر پاها نیز ایجاد شوند. این رگ‌های غیر طبیعی معمولا در نتیجه دریچه‌های آسیب دیده یا معیوب در رگ‌ها ایجاد می‌شود که از جریان خون مناسب از طریق ورید جلوگیری می‌کند. رگهای واریسی می‌تواند با علائم مختلفی از جمله خارش، تورم پا، درد‌های آزاردهنده و خستگی پاها همراه باشد.

علائم واریس طنابی

علائم جزیی

  1. خارش پاها
  2. تورم پا یا مچ پا
  3. تغییر در رنگ پوست، به ویژه در پایین پا

علائم متوسط

  1. درد یا لرزش در پاها
  2. احساس سنگینی در پاها
  3. گرفتگی عضلات پا
  4. ایجاد تغییرات پوستی بیشتر در پاها
  5. رگ‌های واریسی
  6. تورم / گرفتگی در پا یا عضله ساق

علائم شدید

  • درد
  • تغییرات رنگدانه پوست (تغییر رنگ قرمز یا برنز)
  • پوست خشک، زبر، و دچار خارش (تغییرات اگزما)
  • ادم
  • رقیق شدن خون در رگ‌ها
  • فیبروز و سفت شدن پوست پایین بدن
  • زخم‌های پایین بدن

علائم آمبولی ریه

بیماری‌های عروقی می‌توانند منجر به‌ترومبوز عمقی وریدی (DVT)  شوند. که به نوبه خود، می‌تواند به آمبولی ریوی (PE) منجر شود، که در اثر لخته شدن خونی که به به ریه‌ها می‌رود، ایجاد می‌شود. علائم متعددی برای آمبولی ریه وجود دارد و اگر هر کدام از این علائم را تجربه کردید، باید به دنبال بررسی فوری باشید.

  • احساس تنگی نفس ناگهانی
  • درد قفسه سینه که در هنگام نفس کشیدن عمیق بدتر می‌شود
  • گیجی یا سرگیجه
  • ضعف ناگهانی
  • افزایش ضربان قلب
  • خون بالا آوردن

آمبولی ریه می‌تواند مرگبار باشد؛ بنابراین اقدام پزشکی، در سریع‌ترین زمان ممکن، میزان نجات از بیماری را افزایش می‌دهد. اگر مشکلی دارید که روی رگ‌های شما تاثیر می‌گذارد، مدیریت این بیماری می‌تواند خطر ابتلا به عوارض بیشتر مانند DVT و آمبولی ریه را کاهش دهد.

تشخیص واریس طنابی

پزشک شما درباره علائم شما سؤال خواهد کرد و شما را در حالت‌های مختلف از جمله هنگام ایستادن، معاینه می‌کند. آن‌ها ممکن است درباره سابقه پزشکی شما نیز بپرسند. اگر علائم شما شدید باشد یا عوارضی داشته باشید، پزشک ممکن است شما را به جراح قلب و عروق (پزشک متخصص در عروق خونی) ارجاع دهد.

رگ‌های واریسی معمولا به راحتی در پاها قابل مشاهده هستند. با این حال، برای تعیین محل و میزان آسیب به هر دریچه، پزشک ممکن است انجام یک اسکن اولتراسوند (دوپلکس) را به شما پیشنهاد کند. این اسکن از امواج صوتی برای تولید تصویری از رگ‌ها در داخل پا استفاده می‌کند. این روش به پزشک شما اجازه می‌دهد تا رگ‌های عمیق شما را با جزئیات بیشتری مشاهده کنند و ساختار و عملکرد وریدهای واریسی را بررسی نمایند.

گزینه‌های درمانی برای واریس طنابی

همان طور که در زیر شرح داده شده است، گزینه‌های درمانی متعددی برای وریدهای واریسی وجود دارد. درمان‌هایی که پزشک شما ارائه می‌دهد، بستگی به شرایط فردی شما دارد. پزشک شما، این مسئله را با شما در میان می‌گذارد تا تصمیم بگیرید که کدام یک برای شما مناسب است. اگر وریدهای واریسی شما ناراحتی ایجاد نکنند، ممکن است تصمیم بگیرید که هیچ درمانی انجام ندهید. بیشتر وریدهای واریسی هیچ مشکلی در درازمدت برای سلامتی ایجاد نمی‌کنند و هیچگونه تهدیدی برای گردش خون شما نمی‌باشند.

واریس

لازم است بدانید که حتی پس از درمان، رگ‌های واریسی ممکن است دوباره بروز کند. اگر این اتفاق بیفتد، ممکن است یک روش دیگر ارائه شود. از پزشک خود بپرسید که احتمال بروز مجدد در مورد شما چقدر است.

کمک به خود

پزشک شما ممکن است برخی از اقدامات خود یاری دهنده را که می‌توانید برای از بین بردن علائم‌تان انجام دهید، پیشنهاد کند. این کارها ممکن است شامل از دست دادن وزن بیش از حد و انجام فعالیت بدنی سبک تا متوسط مانند شنا یا پیاده روی باشد. سعی کنید که مدت زمان طولانی را روی پای پا خود نایستید زیرا ممکن است علائم شما بدتر شود. اگر پاهای خود را در زمان استراحت بالا بگیرید، ممکن است احساس ناراحتی را کمتر کند.

سوزاندن رگ با حرارت دهی

سوزاندن رگ با حرارت دهی به معنی گرم کردن داخل ورید واریسی است تا آن را باز کند. پزشک شما از امواج رادیویی (سوزاندن با امواج رادیوفرکوئنسی) یا لیزر (سوزاندن با داخل وریدی) برای ایجاد گرما استفاده می‌کند.

روش‌های سوزاندن با حرارت دهی، جایگزین‌های کم تهاجمی‌تری نسبت به جراحی سنتی برای وریدهای واریسی است و بنابراین پزشک شما اکنون معمولا آن‌ها را به شما پیشنهاد می‌دهد. این روش‌ها می‌توانند تحت بی حسی موضعی انجام شوند که بدین معنی است که شما بیدار خواهید بود، اما پزشک ناحیه اطراف رگ را بی حس می‌کند. پزشک شما یک برش کوچک در ورید ایجاد می‌کند و یک لوله نازک (کاتتر) را به داخل رگ وارد می‌نماید. دستگاه موجود در نوک این لوله حرارت ایجاد می‌کند و ورید واریسی شما بسته می‌شود. معمولا تشویق می‌شوید که بعد از آن سر حال و رو پا باشید، و همان روز به خانه بروید.

همانند هر درمان دیگر برای وریدهای واریسی، ممکن است در صورت بازگشت واریس نیاز به درمان بیشتر داشته باشید.

اطلاعات بیشتر در مورد مزایا، عوارض جانبی و پیچیدگی‌های سوزاندن با رادیوفرکوئنسی و لیزر در بخش مزایا و معایب در زیر مطرح شده است. شما می‌توانید از پزشک خود بخواهید که این موارد را توضیح دهد.

فوم اسکلروتراپی

اگر روش‌های حرارتی برای شما نامناسب باشد، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که اسکلروتراپی فوم را انجام دهید. این درمان شامل تزریق فوم خاص به وریدهای واریسی شماست. یک ماده شیمیایی در این فوم، پوشش رگ‌های شما را شعله ور می‌کند و آن‌ها را محکم می‌نماید.

اسکلروتراپی فوم ممکن است برای از بین بردن رگ‌های واریسی شما کمک کننده باشد، اگرچه ممکن است شما نیاز به دو یا سه جلسه درمان داشته باشید. مانند روش‌های حرارت دهی، آن کم تهاجمی‌تر از عمل جراحی است و می‌تواند تحت بی حسی موضعی انجام شود. با این حال، احتمال وجود دارد که رگ‌های واریس شما دوباره بروز یابند و شما ممکن است نیاز به درمان بیشتری داشته باشید.

پزشک شما با شما درباره مزایا و خطرات این روش صحبت خواهد کرد، و اطلاعات بیشتر در این مورد در بخش مزایا و معایب زیر وجود دارد.

جراحی

اگر روش‌های کم تهاجمی برای شما نامناسب باشد، پزشک ممکن است به شما جراحی ورید واریسی را پیشنهاد کند. در عمل جراحی ورید واریسی، جراح شما رگ‌های سطحی را که واریسی شده‌اند، حذف خواهد کرد. رگ‌های عمیق پا نقش ورید‌های آسیب دیده را بازی می‌کنند تا جریان خون از پای شما به سمت اندام‌ها مختل نشود.

شایع‌ترین روش برای جراحی ورید واریسی به نام سوزاندن و خالی کردن است. این کار معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود که به این معنی است که شما در طول این روش خواب هستید. در این عمل، جراح شما رگ معیوب را برای متوقف کردن جریان خون از طریق آن، مسدود می‌کند (می‌سوزاند). یا ممکن است یک روش به نام فلبکتومی انجام شود تا رگ‌های کوچکتر زیر پوست شما را بردارند. در این عمل، جراح شما از قلاب‌هایی استفاده می‌کند تا رگ‌های واریسی را از طریق برش‌های کوچکی در پا از بین ببرد.

معمولا بعد از عمل جراحی ورید واریس به خانه می‌روید، هرچند گاهی اوقات نیاز به یک شب بستری شدن در بیمارستان خواهید داشت. ممکن است تا دو هفته پس از عمل درد و ناراحتی در پای خود احساس کنید. ممکن است برای یک تا سه هفته نیاز به دوری از سر کار داشته باشید. پزشک شما می‌تواند شما را در مورد بهترین روش برای شرایط خاص‌تان راهنمایی کند.

جوراب واریس

اگر درمان‌های فوق برای شما مناسب نیستند یا تصمیم ندارید که از آن‌ها استفاده کنید، ممکن است پزشک شما پوشیدن جوراب‌های واریس را پیشنهاد کند. همچنین ممکن است پس از انجام یک روش یا عمل جراحی، یا اگر باردار هستید، آن را به شما پیشنهاد دهند. جوراب واریس می‌تواند تورم و درد در پاها را کاهش دهد. با این حال، پزشکان هنوز مطمئن نیستند که آیا واقعا به جلوگیری از بدتر شدن واریس یا پیشگیری از ایجاد وریدهای واریسی بیشتر کمک می‌کنند یا خیر.

رگ‌های عنکبوتی یا واریس شاخه‌ای چیست؟

رگ‌های عنکبوتی معمولا در سطح نزدیک‌تر پوست رخ می‌دهند و با رنگ قرمز یا آبی و ظاهر تار عنکبوتی مشخص می‌شوند. این رگ‌های غیر طبیعی اغلب فقط یک نگرانی از جنبه زیبایی هستند و غالبا در پاها یافت می‌شوند. اندازه رگ‌های عنکبوتی می‌توانند بسته به بیمار و موقعیت آن‌ها متفاوت باشد.

درک تلانژاکتازی (گشادشدگی مویرگ‌ها )

تلانژاکتازی وضعیتی است که در آن مویرگ‌های (رگ‌های خونی کوچک) گشاده شده باعث خطوط قرمز یا الگوهای رشته مانند بر روی پوست می‌شوند. این الگوها یا تلانژاکتازی، به تدریج و اغلب به صورت خوشه‌ای تشکیل می‌شوند. گاهی به دلیل ظاهر نازک و تار مانندشان به “رگ‌های عنکبوتی”  شناخته می‌شوند.

تلانژاکتازی در نواحی که به آسانی دیده می‌شوند (مانند لب‌ها، بینی، چشم‌ها، انگشتان و گونه‌ها) رایج هستند. این عروق می‌توانند باعث ناراحتی شوند و بعضی افراد آن‌ها را عامل عدم جذابیت می‌دانند. بسیاری از افراد تمایل دارند که این وضعیت را برطرف کنند. از بین بردن آن‌ها با ایجاد صدمه به عروق و تحریک آن به محو شدن و یا زخم انجام می‌شود. این کار باعث می‌شود ظاهر علائم قرمز یا الگوهای روی پوست کاهش یابد.

در حالی که اکثر موارد تلانژکتازی معمولا خوش خیم هستند، می‌توانند نشانه‌ای از بیماری‌های جدی باشند. به عنوان مثال، تلانژکتازی هموراژیک ارثی (HHT) یک بیماری ژنتیکی نادر است که موجب تلانژکتازی می‌شود که می‌تواند مرگبار باشد. تلانژکتازی‌های ناشی از HHT  به جای شکل گیری روی پوست،  در اندام‌های حیاتی مانند کبد ظاهر می‌شود. این عروق ممکن است بترکند، و خونریزی شدیدی ایجاد کنند (هموراژ).

تشخیص علائم تلانژاکتازی

تلانژاکتازی می‌تواند ناراحت کننده باشد. این وضعیت عموما مرگبار نیست، اما برخی افراد ممکن است دوست از وجود آن‌ها ناراحت باشند. این عروق به تدریج ایجاد می‌شوند، اما می‌توانند در اثر استفاده از محصولات بهداشتی و زیبایی مانند صابون‌های ساینده و اسفنج‌ها که موجب تحریک پوست می‌شوند، نیز بروز یابند.

علائم عبارتند از:

  • درد (مربوط به فشار وریدی)
  • خارش
  • نشانه‌های قرمز یا الگوهای رشته مانند روی پوست

علائم HHT عبارتند از :

  • خونریزی مکرر بینی
  • خون قرمز یا تیره در مدفوع
  • تنگی نفس
  • تشنج
  • سکته مغزی کوچک
  • ماه گرفتگی لکه‌ای شرابی

دلایل تلانژاکتازی چیست؟

علت دقیق تلانژکتازی ناشناخته است. محققان بر این باورند که علل متعددی ممکن است به ایجاد تلانژاکتازی کمک کنند. این علل ممکن است ژنتیکی، محیطی یا‌ ترکیبی از هر دو باشد. اعتقاد بر این است که بیشتر موارد تلانژکتازی ناشی از قرار گرفتن مداوم در معرض آفتاب یا دمای شدید است. این باور به این دلیل است که معمولا در نقاطی از بدن ظاهر می‌شوند که پوست در معرض نور خورشید و هوا قرار می‌گیرد.

سایر علل احتمالی عبارتند از :

  • مصرف الکل : می‌تواند جریان خون در عروق را تحت تاثیر قرار دهد و می‌تواند باعث بیماری کبد شود.
  • بارداری : اغلب فشار زیادی روی رگ اعمال می‌کند.
  • پیری: رگ‌های خونی پیر می‌توانند شروع به ضعیف شدن کنند.
  • روساکا : عروق خونی در صورت را بزرگ می‌کند، باعث ایجاد ظاهر گرگرفته در گونه‌ها و بینی می‌شود.
  • مصرف همیشگی کورتیکواستروئید : پوست را نازک و تضعیف می‌کند.
  • اسکلرودرم : پوست را سفت و منقبض می‌کند.
  • درماتوميوزيت : پوست و بافت عضلانی زير جلدی را ملتهب می‌کند.
  • لوپوس اريتماتيک سيستميک : مي‌تواند حساسيت پوست به نور خورشيد و دماي شديد را افزايش دهد.

علل تلانژکتازی هموراژیک ارثی ژنتیکی است. افراد مبتلا به HHT این بیماری را از حداقل یکی از والدین به ارث می‌برند. پنج ژن مشکوک به ایجاد HHT هستند و سه مورد از آن‌ها شناخته شده‌اند. افراد مبتلا به HHT یا یک ژن نرمال و یک ژن جهش یافته یا دو ژن جهش یافته را دریافت می‌کنند (فقط یک جهش ژن برای ایجاد HHT کافی است).

چه کسی در معرض تلانژاکتازی انقباضی است؟

تلانژاکتازی یک بیماری پوستی رایج ، حتی در میان افراد سالم است. با این حال، برخی از افراد نسبت به دیگران در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به تلانژاکتازی قرار دارند. این افراد شامل کسانی هستند که :

  • در محیط بیرون (سر باز) کار می‌کنند.
  • در تمام طول روز نشسته یا ایستاده هستند.
  • سوء مصرف الکل دارند
  • باردار هستند
  • مسن‌تر یا سالمند هستند (با پیر شدن پوست تلانژکتازی بیشتر ایجاد می‌شود)
  • افرادی که روساکا، اسکلرودرما، درماتوميوزيت يا لوپوس اريتماتوز سيستميک (SLE)دارند
  • از کورتیکواستروئیدها استفاده می‌کنند

پزشکان چگونه تلانژاکتازی را تشخیص می‌دهند؟

پزشکان ممکن است بر علائم بالینی بیماری تکیه کنند. تلانژاکتازی به راحتی از روی خطوط قرمز رشته مانند یا الگوهای روی پوست قابل مشاهده است. در برخی موارد پزشک ممکن است بخواهد مطمئن شود که بیماری زمینه‌ای وجود ندارد. بیماری‌های مرتبط با تلانژاکتازی عبارتند از :

  • HHT (همچنین به سندرم اسلر- وبر – رندو نامیده می‌شود) : اختلال ارثی رگ‌های خونی در پوست و اندام‌های داخلی که می‌تواند باعث خونریزی بیش از حد شود.
  • بیماری استورج- وبر : یک اختلال نادر که سبب ایجاد خال لکه‌ای شرابی و مشکلات سیستم عصبی می‌شود.
  • آنژیوم عنکبوتی : تجمع غیر طبیعی عروق خونی در نزدیکی سطح پوست است.
  • گزرودرما پیگمنتوزوم : یک بیماری نادر که در آن پوست و چشم‌ها بسیار حساس به نور ماوراء بنفش هستند.

HHT  ممکن است باعث شکل گیری عروق خونی غیرطبیعی به نام بدشکلی شریانی (AVM) شود. این وضعیت ممکن است در چندین قسمت بدن رخ دهد. این  AVM‌ها اجازه اتصال مستقیم بین شریان‌ها و رگ‌ها را بدون مداخله مویرگ‌ها می‌دهند. و ممکن است به هموراژ (خونریزی شدید) منجر شود. این خونریزی ممکن است در مغز، کبد یا ریه‌ها رخ دهد.

برای تشخیص HHT، پزشکان ممکن است ام آر آی یا سی تی اسکن انجام دهند تا خونریزی یا ناهنجاری‌های داخل بدن را تعیین کنند.

درمان تلانژاکتازی

درمان بر بهبود ظاهر پوست تمرکز دارد. روش‌های مختلف عبارتند از :

  • لیزر درمانی : لیزر عروق گشاد شده را هدف قرار داده و آن‌ها را تنگ می‌کند (این کار معمولا شامل کمی درد و دوره بهبودی کوتاه است)
  • عمل جراحی : عروق گشاد شده می‌توانند برداشته شوند (این کار می‌تواند بسیار دردناک باشد و ممکن است منجر به دوره بهبودی طولانی مدت شود)
  • اسکلروتراپی : بر ایجاد آسیب به پوشش داخلی عروق خونی با تزریق یک محلول شیمیایی به آن تمرکز دارد که باعث لخته شدن خون می‌شود و رگ را وادار به انقباض، ضخیم شدن و یا ایجاد بافت اسکار در ورید می‌کند (معمولا به دوره بهبودی نیاز نیست، اگرچه ممکن است برخی از مواقع محدودیت‌هایی در ورزش کردن در نظر گرفته شود)

درمان HHT ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آمبولیزاسیون برای مسدود کردن یا بستن رگ‌های خونی
  • لیزر درمانی برای متوقف کردن خونریزی
  • عمل جراحی
جوراب واریس

جوراب واریس برای درمان واریس پا و نحوه صحیح پوشیدن آن

جوراب واریس برای درمان واریس پا و نحوه صحیح پوشیدن آن : مشکلات مربوط به رگ یکی از شایعترین بیماری‌های مزمن هستند. تقریبا ۴۰ درصد از جمعیت ممکن است تحت نارسایی مزمن وریدی قرار بگیرند، وضعیتی که می‌تواند منجر به مسائل جدی‌تر، از جمله ورید‌های واریسی شود. جوراب‌های فشاری به کاهش علائم وریدهای واریسی کمک می‌کنند و همچنین گردش خون را بهبود می‌بخشند و عامل اصلی درمان رگهای واریسی که باعث ایجاد علائم می‌شوند، هستند.

پوشیدن جوراب‌های فشاری می‌تواند به شما کمک کنند که عملا هر گونه درد، ورم، سنگینی و خستگی پا را که ممکن است در طول انجام فعالیت‌های روزمره، به دلیل وریدهای واریسی، داشته باشید، از بین ببرید. پوشیدن جوراب‌های فشاری مهم است زیرا اگر آنها را نپوشید، یا درست نپوشید، احتمال بیشتری دارد که وریدهای واریسی و ترومبوز ورید عمقی خطرناک و حتی زخم (زخم‌های باز) در مچ پای شما گسترش یابد.

جوراب واریس

جوراب واریس

علائم وریدهای واریسی

اگر دچار نارسایی مزمن وریدی هستید، در پایان روز به طور معمول در پاهای خود احساس سنگینی و تورم دارید. همچنین ممکن است شب، در پاهای خود احساس درد یا گرفتگی داشته باشید. این علائم زمانی رخ می‌دهند که دریچه‌های رگهای شما آسیب ببینند و حرکت خون از پاها به سمت قلب شما در برابر گرانش دشوار شود. سپس خون شروع به جمع شدن دور مچ پاها و ساق پاها می‌کند. با گذشت زمان، دریچه‌هایی که خوب عمل نمی‌کنند باعث به وجود آمدن وریدهای واریسی پیچیده یا طنابی شکل می‌شوند، که آبی یا بنفش رنگ هستند و زیر پوست شما قابل مشاهده می‌باشند. اگر قبلا یک عارضه‌ی مرتبط با رگ داشته‌اید، جوراب‌های فشاری می‌توانند به کاهش علائم کمک کنند، از جمله:

  • مچ پاهای متورم
  • سنگینی یا درد در پاها
  • خستگی و درد
  • پاهای بی‌قرار
  • گرفتگی شبانه

اگر عارضه‌های وریدی و علائم مرتبط با آن شما را تحت تاثیر قرار دهند، جوراب‌های فشاری ممکن است به حل این مشکلات کمک کنند.

مزایای جوراب‌های فشاری

جوراب‌های فشاری به موارد زیر کمک می‌کنند:

  • بهبود جریان خون
  • جلوگیری از تجمع خون در پاها
  • رهایی از علائم ناشی از وریدهای واریسی، زخم‌های پوستی و ترومبوز سیاهرگی عمقی
  • جلوگیری از مشکلات ناشی از عارضه‌هایی مانند زخم‌های پوستی

جوراب‌های فشاری در شرایطی که عارضه‌های وریدی بدتر می‌شوند، دارای مزایای زیادی هستند، از جمله:

  • ایستادن یا نشستن طولانی مدت
  • مسافرت با پرواز طولانی و یا وسایل دیگر حمل و نقل با اتاقی که جای پای محدود دارد.
  • بارداری

یک مطالعه نشان داد که جوراب‌های فشاری به اندازه‌ی طول ساق پا می‌تواند باعث کاهش یا جلوگیری از تورم شبانه شوند. محققان توصیه می‌کنند افرادی که مدت زمان طولانی را در محل کار خود نشسته یا می‌ایستند، باید جوراب‌های فشاری بپوشند.

جوراب‌های فشاری چگونه کار می‌کنند؟

جوراب‌های ساق بلند فشاری (یا جوراب معمولی) نوع خاصی از جوراب‌های الاستیک است که از گردش خون سالم پشتیبانی کرده و به جلوگیری از انواع عارضه‌های سلامتی کمک می‌کنند، از جمله:

فشاری که این جوراب‌ها روی مچ پاها و پاها وارد می‌کنند سرخ رگها و رگ‌های سطحی را فشرده می‌کند و کمک می‌کنند تا دریچه‌های رگ به درستی عمل کنند و خون بدون مانع به سمت قلب شما حرکت کند.

بر خلاف سیستم شریانی، رگ‌ها پمپ ندارند تا خون را به قلب بازگردانند. به جای آن، رگ‌ها متکی بر انقباضات عضلانی جهت فشار دادن و هدایت خون در جهت صحیح هستند. رگ‌ها حاوی یک سری دریچه‌های یک طرفه برای جلوگیری از برگشتن جریان خون به عقب هستند. هنگامی که دریچه‌ها در عملکرد خود شکست می‌خورند، باعث ایجاد عارضه‌ای معروف به نارسایی وریدی می‌شود.

جوراب‌های فشاری پا را برای فشرده کردن رگ‌ها فشار می‌دهند و جریان خون را در جهت درست نگه می‌دارند. فشار به طور کلی در مچ پا تنگ‌تر است و به تدریج هر چه بالاتر می‌رود کاهش می‌یابد.
نحوه استفاده از جوراب‌های فشاری

پوشیدن جوراب‌ها در صبح بسیار مهم است، قبل از پایین آوردن پاها و خارج شدن از تخت، جوراب‌ها باید قبل از ایجاد تورم در پاها استفاده شوند.

خوابیدن در حالت افقی باعث عملکرد موثرتر دریچه‌های وریدی، نسبت به زمانی که نشسته یا ایساده‌اید، می‌شود. در یک موقعیت عمودی، گرانش وارد می‌شود و جریان خون به علت دریچه‌های آسیب دیده در معرض خطر است. به همین دلیل است که مچ پا و ماهیچه‌ی ساق پا معمولا صبح احساس خوبی دارند و در طول روز سنگین و متورم می‌شوند. پوشیدن جوراب‌های فشاری در صبح دریچه‌ها را در موقعیت مناسب نگه می‌دارند تا از گردش خون سالم در پاهای شما در طول روز پشتیبانی کنند.

بهتر است همیشه آنها را بپوشید مگر اینکه در حمام یا خواب باشید. هر ۴ تا ۶ ماه یکبار جوراب‌های خود را عوض کنید.

در ابتدا پوشیدن یک جفت جوراب فشاری می‌تواند دشوار باشد. اما با کمی تمرین متوجه می‌شوید چقدر برای شما کارآمد است. در اینجا چند نکته وجود دارد:

قبل از پوشیدن جوراب‌ها

  • پس از خریدن جوراب‌ها اول آنها را با دست بشویید. این کار آنها را برای پوشیدن انعطاف‌پذیرتر و راحت‌تر می‌کند. در این صورت هنگامی که یک جفت جوراب تمیز برای پوشیدن دارید می‌توانید بقیه آنها را تمیز کنید.
  • قبل از پوشیدن جوراب‌های فشاری، روی همه‌ی زخم‌های باز را پانسمان کنید.
  • در رختخواب جوراب‌های فشاری خود را درآورده و هنگام بیدار شدن قبل از هر کاری اول آن را بپوشید.

پوشیدن جوراب‌های فشاری

جوراب واریس

روی صندلی بنشینید و تکیه دهید، که باعث می‌شود تکیه‌گاهی برای پوشیدن جوراب باشد.

بالای جوراب را با یک دست نگه دارید. سپس دست دیگر خود را داخل جوراب کرده و و تا جایی که انگشتتان به ته جوراب برسد دستتان را داخل جوراب فشار دید.
هنگامی که قسمت سر پنجه جوراب را چنگ زدید دست خود را از داخل جوراب بیرون کشیده و جوراب را به سمت داخل برگردانید اما نوک انگشتان خود را روی قسمت سر پنجه جوراب قرار دهید.

انگشتان پای خود را در قسمت سر پنجه جوراب قرار داده و به آرامی آن را از قسمت پاشنه رول کرده و به سمت بالا بکشید. سپس از نوک انگشتان و کف دست خود استفاده کرده و به آرامی جوراب را تا ساق پای خود بالا بکشید.

مراقب باشید بالای جوراب را نکشید یا چنگ نزنید زیرا ممکن است جوراب پاره شود.

در صورتی که مشکل دارید

  • در صورتی که نیاز دارید، دستکش لاستیکی بپوشید تا به شما کمک کند پارچه را بگیرد.
  • لوسیون سیلیکون یا پودر تالک را روی پاهای خود اعمال کنید تا جوراب‌ها راحت روی پا سر بخورند. اگر جورابهایتان حاوی لاتکس هستند، یا مطمئن نیستید که حاوی لاتکس هستند یا نه، هنگام استفاده از جوراب‌ها لوسیون‌ها یا کرم‌های دیگر استفاده نکنید. هنگامی که جوراب نپوشیده‌اید می‌توانید از لوسیون یا کرم‌های دیگر استفاده کنید.
  • اگر از جوراب‌های بدون پنجه استفاده می‌کنید جوراب لغزشی ابریشمی بپوشید. این کار به جوراب کمک می‌کند تا روی پا بلغزد و بعد از پوشیدن روی انگشت کشیده شود. می‌توانید این محصول را در فروشگاه‌های عرضه پزشکی تهیه کنید.
  • از یک جوراب پوش یا باتلر استفاده کنید. این وسیله‌ی فلزی هنگامی که قصد پوشیدن جوراب را دارید آن را باز نگه می‌دارد. هرچند، قبل از خریدن آن را امتحان کنید زیرا ممکن است استفاده از آنها سخت باشد.
  • با پزشک خود یا متخصص در فروشگاه عرضه محصولات پزشکی صحبت کنید، به خصوص اگر شما دارای معلولیت هستید که پوشیدن جوراب‌ها را برای شما سخت می‌کند.
  • هنگامی که از جوراب‌های فشاری استفاده می‌کنید، در صورت داشتن درد و بی‌حسی یا تغییر رنگ انگشتان به رنگ تیره، با پزشک خود تماس حاصل نمایید.

چگونگی انتخاب میزان فشار مناسب

شما باید همیشه با پزشک خود صحبت کنید تا در مورد میزان فشار مناسب شما را راهنمایی کند. چهار میزان اصلی فشار وجود دارد:

  • فشار ملایم که باید در صورتی که دچار نارسایی وریدی مزمن خفیف هستید استفاده شود تا جریان سالم خون حفظ شود و پاها سبک‌تر به نظر برسند.
  • فشرده‌سازی متوسط که موثرتر است و معمولا هنگامی که دارای علائم رگ‌های عنکبوتی یا واریس هستید توصیه می‌شود.
  • فشار محکم و بسیار محکم که به طور معمول در موارد جدی بیماری‌های مختلف وریدی، از جمله ترومبوز سیاهرگی عمقی، زخم‌های پا و ادم لنفاوی توسط پزشک توصیه می‌شود.

چگونگی انتخاب سایز مناسب جوراب واریس

انتخاب اندازه مناسب برای جوراب‌های فشاری بسیار مهم است که در آن احساس راحتی کنید و از مزایای استفاده از جوراب‌های الاستیک استفاده کنید. برای اطمینان از مناسب بودن، باید اندازه گیری کنید. در اینجا نکاتی وجود دارد:

  • صبح قبل از اینکه از رختخواب بلند شوید یا اینکه پاهایتان را پایین بیاورید اندازه‌گیری پاها را انجام دهید.
  • برای جوراب‌های بالای زانو، باریک‌ترین قسمت مچ پا و پهن‌ترین قسمت ماهیچه ساق پا را اندازه‌گیری کنید. سپس در رختخواب بنشینید، پای خود را روی زمین قرار دهید و زانوهای خود را خم کنید تا پاهای شما زاویه ۹۰ درجه به خود بگیرد. بین زانو خمیده هر پا و کف زمین را اندازه‌گیری کنید.
  • برای جوراب‌های بالای ران، همانند اندازه‌گیری در جوراب‌های بالای زانو عمل کنید. بایستید و ران‌ها در زیر باسن را اندازه‌گیری کنید. در نهایت، فاصله بین باسن و کف زمین را اندازه‌گیری کنید.

هزینه جوراب های واریسی معمولا بسته به سایز آن متفاوت است.

آیا مردان می‌توانند جوراب فشاری بپوشند؟

با توجه به تعداد رو به افزون ورزشکارانی که از آنها برای بهبود عملکرد خود استفاده می‌کنند، هیچ مانعی برای شما جهت استفاده از آنها وجود ندارد.

نگهداری جوراب‌ها

مراقبت مناسب از جوراب‌های فشاری دشوار نیست. اما مواردی وجود دارند که باید برای حفظ ماندگاری آنها تا حد ممکن بدون از دست رفتن استحکام و مزایایشان به خاطر داشته باشید:

  • از دمای آب سرد یا ملایم استفاده کنید.
  • به جای استفاده از ماشین لباسشویی، جوراب‌های خود را با دست بشویید.
  • از نرم کننده پارچه استفاده نکنید، تنها صابون یا مواد شوینده خفیف استفاده کنید.
  • هرگز از خشک کن استفاده نکنید. به جای خشک کن آنها را آویزان کنید تا خشک شوند.

جوراب‌های فشاری ممکن است همیشه از گسترش رگ‌های واریسی جلوگیری نکنند. هرچند آنها می‌توانند به عنوان یک مکانیزم پشتیبانی عالی برای جریان خون سالم و تسکین علائم آزار دهنده عمل کنند، بخصوص هنگامی که به صورت طولانی مدت استفاده شوند.

همیشه باید در رابطه با استفاده از جوراب‌های فشاری با پزشک خود صحبت کنید. از آنجا که انواع مختلفی جوراب وجود دارد، بهترین استفاده نوعی است که پزشک توصیه می‌کند و بهترین نتیجه را برای شما دارد.

عوارض جوراب های فشاری واریسی

کارشناسان پزشکی موافق این موضوع نیستند که جوراب‌های فشاری برای درمان علائم یا جلوگیری از ترومبوز ورید عمقی مفید است. اما این جوراب‌ها برای کمک به تسکین تورم و درد و کاهش احتمال ابتلا به سندرم بعد از ترومبوتیک توصیه می‌شوند.

در افراد مبتلا به بیماری شریانی محیطی، جوراب ممکن است باعث بدتر شدن دریافت اکسیژن در شریان‌ها و اختلال جریان خون شود. افرادی که مشکلات حسی دارند مانند افرادی که مبتلا به نوروپاتی محیطی هستند ممکن است احساس نکنند که جوراب فشاری بیش از حد تنگ باشد، که این امر می‌تواند گردش خون را مختل کند.

برخی عارضه‌های پوستی و یا عفونت‌ها ممکن است با استفاده از جوراب‌های فشاری و پوشانده شدن و فشار در ناحیه، بدتر شوند.

عوامل موثر بر ایجاد واریس

عوامل موثر بر ایجاد واریس

عوامل موثر بر ایجاد واریس , روشهای درمان آن با جراحی و بدون جراحی : رگ‌های واریسی بخشی از یک طیف از مشکلات مزمن رگ هستند. واریس مشکلی شایع است و در حدود ۲۰ درصد از افراد بزرگسال دیده می‌شود. محدوده شدت این مشکل قابل توجه است و با این وجود که آنها باعث ناراحتی قابل ملاحظه و اختلالات پوستی در پا هستند، علائم بیماری واریس همیشه بطور مستقیم به اندازه رگ‌های غیر طبیعی بستگی ندارد. در تعریف این مشکل، رگ واریسی یک کانال گشاد و پیچیده شده است که حداقل قطر آن ۴ میلیمتر است. در ساده‌ترین حالت آن، واریس ممکن است به شکل برآمدگی برجسته و متورم کبود در زیر پوست پا به نظر برسد. در موارد پیشرفته یا شدید، آنها ممکن است تغییر رنگ دائمی پوست، تغییر در بافت پوست و زخم‌های واریسی باشند.

عوامل موثر بر ایجاد واریس

بیماری واریس نشانه سیستم گردش خون ناکارآمد

رگ‌های واریسی نشانه‌ای از اختلال در عمکلرد سیستم گردش خون یا بیماری مزمن وریدی است و می‌تواند منجر به درد و ناراحتی شدید شود. واریس معمولاً در پاها ایجاد می‌شود، اما می‌تواند در دیگر نواحی بدن نیز دیده شود. واریس ممکن است به بیماری‌های پیچیده‌تر و سخت‌تری مانند تغییر رنگ پوست، اگزما، سندروم پای بی‌قرار، زخم واریسی، گرفتگی عضلات با حرکاتی ساده و بدتر از همه نارسایی وریدی مزمن تبدیل شود. به محض اینکه اولین علائم رگ‌های واریسی دیده شد، باید درمان شروع شود چرا که می‌توانند فعالیت‌های عادی را مختل کنند.

واریس چیست؟

سیاهرگ یک رگ خونی است که خون حاوی اکسیژن کم را از اندام‌های بدن به شش‌ها و قلب می‌برد. این کار بخش طبیعی از دستگاه گردش خون است. سیاهرگ‌ها زمانی که قادر نیستند خون را به درستی به گردش درآورند، با تجمع خون ورم می‌کنند. این سیاهرگ‌های متورم و قابل دیدن، که رگ‌های واریسی نامیده می‌شود، اغلب با علائمی مانند خستگی، سنگینی، درد در اندام‌ها مرتبط هستند. در موارد شدید، واریس می تواند پارگی یا زخم‌های باز در روی پوست ایجاد کند. واریس در پاها و ران‌ها شایع‌تر هستند.

رگ‌های عنکبوتی چیست؟

رگ‌های عنکبوتی کوچک نیز می‌تواند بروی سطح پوست ایجاد شود. این رگ‌ها ممکن است کوتاه، نازک، دسته‌های خوشه مانند یا پیچ و خم‌های شبکه‌ای به نظر برسند. رگ‌های واریسی در ران‌ها، ساق پاها، قوزک و پا شایع‌تر هستند. ممکن است رگ‌های واریسی در صورت نیز ایجاد شود.

چه کسانی بیشتر دچار واریس و رگ‌های عنکبوتی می‌شوند؟

واریس و رگ‌های عنکبوتی می‌تواند در مردان و زنان در هر سنی ایجاد شود، اما در زنان در سنین بارداری و سنین بالاتر بیشتر ایجاد می‌شود. سابقه خانوادگی می‌تواند احتمال ابتلا به واریس و رگ‌های عنکبوتی را افزایش دهد.

علت واریس و رگهای عنکبوتی

علت واریس و رگ‌های عنکبوتی هنوز بطور کامل مشخص نشده است. در برخی موارد، عدم حضور یا ضعف دریچه‌های رگ‌ها که از بازگشت جریان خون به قلب جلوگیری می‌کند، ممکن است باعث جریان ضعیف خون شود. در موارد دیگر، ضعف در دیواره‌های رگ می‌تواند باعث جمع شدن خون شود. در مواردی که کمتر معمول است، واریس به علت بیماری‌هایی مانند فلبیت (التهاب رگ‌ها) یا ناهنجاری‌های مادرزادی رگ‌ها ایجاد شود. بیماری‌های وریدی بطور کلی پیشرونده هستند و نمی‌توان کاملاً از آنها جلوگیری کرد. با این وجود، در برخی موارد، پوشیدن جوراب‌های محافظت‌کننده و حفظ وزن نرمال و ورزش منظم می‌تواند مفید باشد.

علائم واریس

علائم شایع مرتبط با واریس شامل:

  • درد
  • سنگینی
  • خستگی
  • گرفتگی عضلات
  • ورم
  • احساس سوزش
  • خارش

علائم و نشانه‌های کمتر رایج شامل:

اگر بیماری پیشرفت کند ممکن است نشان‌های زیر را ببینید:

آیا واریس همیشه نیاز به درمان دارد؟

خیر. واریس و رگ‌های عنکبوتی ممکن است در ابتدا یه مشکل زیبایی به حساب بیایند. موارد شدید واریس، بویژه مواردی که منجر به زخم می‌شود، عمدتاً به درمان نیاز دارند. هر ساله هزاران نفر برای واریس و رگ‌های عنکبوتی درمان دریافت می‌کنند. تبلیغات برای درمان بیماری‌های رگ اغلب با عناوینی مانند بی‌نظیر، دائمی، بدون درد یا روش‌های کاملاً مطمئن تصمیم‌گیری را برای انتخاب بهترین درمان سخت می‌کنند. اگر دراین‌باره مطمئن نیستید با پزشک خود مشورت کنید.

تشخیص و آزمایشات

تشخیص بیماری رگ شامل واریس ، بهتر است که توسط یک متخصص ماهر در ارزیابی و مدیریت انواع نارسایی رگ انجام شود. علاوه بر معاینه فیزیکی کامل، انجام بهینه تشخیص باید شامل ارزیابی سونوگرافی سیستم رگ‌های پا باشد که هرگونه گرفتگی و برگشت (جریان خون در مسیر نادرست ) را بررسی کند. آزمایشی تهاجمی با استفاده از کاتتر بر پایه تزریق ماده رنگی (ونوگرافی) برای ارزیابی کامل به ندرت مورد نیاز است.

درمان واریس

تغییر سبک زندگی

عضلات ساق پا مانند پمپی عمل کرده که خون را به سمت بیرون پا و برگشت به قلب هدایت می‌کند. تحرک و استفاده از عضلات ساق پا بسیارخوب است و باعث کاهش فشار ایجاد شده در رگ‌ها می‌شود. مطلوب و مهم است که از نشستن و ایستادن طولانی خودداری کنید. هر مداخله‌ی درمانی در زنانی که قصد بارداری در آینده را دارند، باید به تاًخیر بیفتد.

درمان‌های پزشکی و غیرجراحی

استفاده از جوراب واریس برای کاهش علائم و جلوگیری از پیشرفت بیماری پیشنهاد می‌شود. جوراب‌های واریس ساق بلند (که تا زانو را می پوشاند) عملکرد بهتری نسبت به جوراب‌های بالای زانو دارند، زیرا جوراب‌های ساق بلند نواحی مبتلا به واریس را بیشتر می‌پوشاند و پوشیدن آنها راحت‌تر است و نسبت به جوراب‌های بالای ران بهتر در جای خود ثابت می‌مانند. در حالی که هیچ دارویی برای ترمیم و کوچک شدن رگ‌های واریس وجود ندارد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد که عصاره شاه بلوط (ونستات) می‌تواند علائم درد ناشی از واریس را کاهش دهد.

دستورالعمل‌هایی برای درمان واریس

می‌توان واریس را به عنوان یک بیماری خوش خیم یا تقریباً یک مشکل زیبایی در نظر گرفت، اما سطح درد و تاثیر آن بر کیفیت زندگی که ارزیابی شده، نشان می‌دهد که واریس مرتبط با بازگشت سطحی یا عمقی خون در رگ‌ها نیاز به یک طرح درمانی جدی دارد. گرچه درمان به بیمار پیشنهاد داده می‌شود، گزینه‌های درمانی وجود دارد که در طول سال‌ها پیشرفت کرده و باعث ایجاد سردرگمی در انتخاب درمان برای این شرایط می‌شود. همه روش‌های درمانی با هم برابر نیستند بنابراین نباید به عنوان درمان جایگزین یا ترجیح بر دیگری در نظر گرفته شوند. درمان باید براساس یافته‌های بالینی و سونوگرافی انتخاب شود. مهمترین اصل دردرمان، حذف بازگشت خون (بازگشت وارونه جریان خون) است.

درمان جراحی واریس

عمل جراحی سنتی بازگشت خون را از طریق ورید صافن کوچک و بزرگ بر طرف می‌کند و ثابت شده است که روشی کامل و با ماندگاری طولانی به مدت چند سال در کنترل این مشکل است.گزینه‌های کم تهاجمی‌تر شانس شکست و احتمال تکرار دوباره مشکل در آنها زیاد است. در همین حال اکثر جراحان بیشتر رگ‌های واریسی قابل مشاهده را برمی‌دارند (از آن به عنوان فلبکتومی یا برداشتن ورید با برش نام برده می‌شود). این عمل به عنوان یک عمل سرپایی انجام می‌شود و معمولاً نیاز به دوران بهبودی حدوداً دو هفته‌ای دارد. اگر ورید صافن کوچک یا بزرگ باشد، به سادگی بسته شده و نتایج آن در دراز مدت خوب نیست. این عمل همچنین یک گزینه مطمئن محسوب می‌شود.

روش آندووسکولار در درمان واریس

در سال‌های اخیر گزینه درمانی دیگری مورد استفاده قرار می‌گیرد که از انرژی لیزر یا ژنراتور امواج رادیویی برای آسیب‌های حرارتی به ورید (کوچک یا بزرگ) صافن از طریق سوراخ کوچکی در قسمت پایین پا انجام می‌شود. کاتتر به اتصال به سیستم عمیق (کشاله ران یا زانو) پیشرفته شده و طول کامل ورید با یک محلول بی‌حسی موضعی رقیق آغشته می‌شود. این وسیله تحت هدایت اولتراسوند به آرامی بیرون کشیده می‌شود، تمام قسمت رگ تحت درمان بسته می‌شود. برخی از بیماران در جلسه درمانی بعد،نیاز به اصلاح رگ با اسکلروتراپی یا فلبکتومی دارند. کنترل طولانی مدت این مشکل با این روش بسیار خوب است. دوران بهبودی سریعتر از روش جراحی است. در موارد کمتر، از روش درمانی لیزر یا الکتروکاتری برای درمان کوچکترین رگ‌های عنکبوتی بویژه در صورت بکار می‌رود.

رگ‌های عنکبوتی را نمی‌توان از طریق جراحی برداشت. گاهی اوقات، هنگامی که رگ‌های واریسی بزرگ که تغذیه‌کننده رگ‌های عنکبوتی هستند، برداشته می‌شود، این رگ‌های عنکبوتی خودبخود از بین می‌روند. رگ‌های عنکبوتی باقی‌مانده را نیز می‌توان با استفاده از اسکلروتراپی درمان کرد. در اسکلروتراپی از یک سوزن نازک استفاده می‌کنند تا محلولی را مستقیماً به رگ تزریق کند. این محلول قسمت داخلی رگ را تخریب می‌کند و باعث ورم و لخته خون می‌شود. این رگ تبدیل به یک بافت زخمی شده که از دید پنهان می‌شود. برخی از پزشکان واریس و رگ‌های عنکبوتی را با اسکلروتراپی درمان می‌کنند.

در طول اسکلروتراپی ، پس از تزریق محلول، بافت اطراف رگ به مدت چند روز کاملاً در یک بانداژ فشرده محکم پیچیده شده، که باعث می‌شود دیواره رگ به هم بچسبد. بیمارانی که پاهای آنها درمان شده است، از راه رفتن منع می‌شوند که خون را مجبور کند تا از طریق رگ‌های دیگر جریان یابد و از لخته شدن خون جلوگیری شود. این روش و تغییرات آن از سال ۱۹۲۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در اکثر موراد بیمار به بیش از یک جلسه درمانی نیاز دارد.

آیا این روش دردناک است؟

درد ناشی از همه روش‌های درمانی که فرد ممکن است احساس کند، متغیر است و بستگی به تحمل درد شخص، گستردگی درمان‌ها، ناحیه تحت درمان، احتمال بروز عوارض پس از درمان و دیگر عوامل دیگر دارد. چون جراحی تحت بیهوشی انجام می‌شود، در طول درمان دردی احساس نمی‌شود. پس از بهوش آمدن، ممکن است در محل برش مقداری درد را احساس کنید. در اسکلروتراپی، درجه درد بستگی به اندازه سوزن مورد استفاده و اینکه چه محلولی تزریق می‌شود، دارد. اکثر افراد بر این باورند که سالین هیپرتونیک دردناک‌ترین محلول است و چند دقیقه پس از تزریق احساس سوزش و گرفتگی عضلات خواهند داشت. برخی از پزشکان یک ماده بیهوشی موضعی ملایم را با محلول سالین مخلوط کرده تا درد را کاهش دهند.

چه پزشکی واریس و رگ‌های عنکبوتی را درمان می‌کند؟

پزشکانی که درمان‌های جراحی انجام می‌دهند شامل جراحان عمومی و عروقی و جراحان پوست می‌باشند. اسکلروتراپی اغلب توسط متخصصین پوست انجام می‌شود. برخی از جراحان عمومی، عروقی و پلاستیک نیز درمان اسکلروتراپی را انجام می‌دهند. ممکن است بخواهید قبل از تصمیم‌گیری درباره روش درمان با بیش از یک پزشک مشورت کنید. حتماً از پزشک در خصوص تجربه او در انجام عملی که قصد انجام آن را دارید سوال کنید.

عوارض جانبی این درمان‌ها چیست؟

از پزشک درباره بی‌خطر بودن و عوارض جانبی هر نوع درمانی بپرسید. تمام فرم‌های رضایت‌نامه را که پزشک به شما می‌دهد درباره خطرات عمل توضیح داده، آنها را کاملا مرور کنید. برای جراحی برداشتن رگ‌ها، عوارض جانبی آن شامل همان عوارضی است که هر جراحی تحت بیهوشی را شامل می‌شود، مانند حالت تهوع، استفراغ و خطر عفونت زخم. همچنین جراحی منجر به اسکار و جای زخم در محل برش می‌شود، و ممکن است گاهاً منجر به لخته شدن خون نیز شود. عوارض اسکلروتراپی می‌تواند به مواد مورد استفاده برای تزریق نیز بستگی داشته باشد.

افرادی که آلرژی دارند باید به آنها اخطار داده شود. به عنوان مثال، ماده سوترادکول ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک شود که بعضی از اوقات شدید است. محلول سالین هیپروتونیک بعید به نظر می‌رسد که واکنش آلرژیک ایجاد کند. حتی مواد می‌توانند پوست را بسوزانند ( اگر سوزن به درستی وارد نشود) یا لک کنند (این لکه‌های قهوه ای پس ازاینکه ماده به ورید تزریق شد، توسط پراکندگی سلول‌های خونی در سراسر بافت ایجاد می‌شود، و ممکن است با گذشت زمان از بین برود). گاهی اوقات اسکلروتراپی می‌تواند منجر به ایجاد لخته‌های خونی و ایجاد رگ جدید شود. درمان‌های لیزر و الکتروکاتری می‌تواند جای زخم بر جا بگذارند و رنگ پوست را تغییر دهند.

سوالات رایج درمان واریس

سوالات رایج درمان واریس , عوارض و راه های تشخیص واریس

سوالات رایج درمان واریس , عوارض و راه های تشخیص واریس : در حدود ۲۰ درصد از جمعیت افراد بزرگسال به واریس سیاهرگها مبتلا هستند. واریس رگهای سطحی بوده که به طرز غیرعادی کشیده، پیچ‌خورده یا گشاد می‌شوند و اغلب بر روی ساق پا و ران دیده می‌شوند. سیاهرگهای واریس عنکبوتی ویژگیهای مشابهی داشته ولی کوچکتر می‌باشند. سیاهرگ‌های واریسی متورم شده و از سطح پوست بیرون می‌زنند. این وضعیت آزاردهنده بوده و سبب تورم پاها می‌شود. اگر واریس درمان نشود ممکن است منجر به بیماریهای وخیم‌تری شود از جمله: التهاب سیاهرگی، تورم یا زخم واریس

سوالات رایج درمان واریس

پاسخ به سؤالات رایج در مورد واریس

سیاهرگ‌های واریسی ، سیاهرگ‌هایی هستند که عموماً به علت دریچه‌های معیوب، به شکلی غیرعادی ورم کرده و بزرگ می‌شوند. واریس معمولاً در مناطق مختلف پا ایجاد می‌شود. البته در هر بخشی از بدن هم می‌تواند ایجاد شود. درصورتی‌که درمان نشود منجر به ایجاد عوارضی می‌شود مانند تلانژکتازی (گشادشدگی مویرگ‌ها)، ترومبوفلبیت سطحی و …

سیاهرگ‌های واریسی

سیاهرگ‌های واریسی ، سیاهرگ‌های گشاد شده‌ای هستند که زیر پوست قرار دارند و در واکنش به فشار زیاد سیاهرگی (نارسایی سیاهرگی)، گشاد و درهم‌پیچیده می‌شوند. رنگ این رگها آبی یا بنفش بوده، قطرشان ۳ تا ۸ میلی‌متر است و ظاهری طناب‌مانند دارند. در حدود ۱۰ تا ۶۰ درصد از جمعیت افراد بزرگسال مبتلا به این عارضه هستند. سیاهرگ‌های واریسی به‌خودی خود مشکلی محسوب نمی‌شوند ولی نشانه‌ای از نارسایی سیاهرگی هستند.

تصور اینکه سیاهرگ واریسی مشکل اصلی می‌باشد مانند این است که گفته شود مشکل اصلی در سرخک، وجود دانه‌ها است. این دانه‌ها نشانه‌ای از وجود یک عفونت ویروسی بنیادی هستند. برای درمان دانه‌ها، بایستی ویروس را از بین برد. از بین بردن دانه‌ها بیهوده است.

مهم‌ترین عامل در ایجاد سیاهرگهای واریسی عوامل ارثی یا سابقه خانوادگی است. هنگامی‌که والدین هردو مبتلا به واریس باشند احتمال ایجاد آن بیش از ۹۰ درصد بوده، اگر یک نفر مبتلا باشد احتمال ایجاد آن ۲۵ درصد برای مردان و ۶۲ درصد برای زنان بوده، و اگر هیچ‌یک مبتلا نباشند احتمال ایجاد آن ۲۰ درصد می‌باشد. عوامل دیگری که باعث ایجاد واریس می‌شوند عبارتند از نشستن یا ایستادن طولانی‌مدت، حاملگی، مشکلات هورمونی و آسیبهای موضعی. واریس با افزایش سن وخیم‌تر می‌شود.

سیاهرگ‌های واریسی آسیبی برگشت‌ناپذیر هستند و در جریان خون نقشی ندارند (درواقع واریس باعث ایجاد اشکال در بازگشت خون به قلب می‌شود). با برداشته شدن این رگها، مشکلی برای بدن ایجاد نشده و همچنین برای عمل بای‌پس قلب مناسب نیستند.

سیاهرگ‌های واریسی چقدر خطرناک هستند

خوشبختانه سیاهرگهای واریسی عارضه‌ای مرگبار نبوده و مشکلی خطرناک برای اندامهای بدن به‌وجود نمی‌آورد. ولی متأسفانه علائم این عارضه به‌طور روزانه هرچه بیشتر موجبات ناراحتی شخص را فراهم می‌کند (خستگی پا، احساس سنگینی، درد، احساس تپش، گزگز کردن، سوزش، خارش، بی‌حسی، ورم، سندروم پای بی‌قرار و …). با توجه به عوامل مختلف مانند شدت مشکل سیاهرگی، سرعت پیشرفت بیماری و مشکلات دیگر پزشکی، تنها با مشورت با پزشک است که بهترین تصمیم برای درمان گرفته خواهد شد چون‌که پزشک تمامی مسائل را بررسی و ارزیابی می‌کند.

عدم درمان سیاهرگ واریسی

نارسایی سیاهرگی معمولاً عارضه‌ای پیش‌رونده بوده و شخص متوجه بروز آن نمی‌شود. به این معنی که هر سال وخیم‌تر شده و در طول پنج یا ده سال به مشکلی اساسی تبدیل می‌شوند. نارسایی سیاهرگی در صورت عدم درمان در طول زمان پیشرفت کرده و ظاهر آن نیز وخیم‌تر می‌شود. ممکن است علائم شدیدتری مانند خستگی پا، احساس سنگینی، درد، احساس تپش، گزگز کردن، سوزش، خارش، بی‌حسی، ورم و سندروم پای بی‌قرار ایجاد شوند. در صورت عدم درمان در طولانی‌مدت، ممکن است عارضه‌هایی مانند درماتیت، فلبیت، لخته‌های خونی، خونریزی و زخم واریسی غیرقابل بهبود ایجاد شوند.

زخم واریس چیست؟

اگر نارسایی سیاهرگی یا واریس درمان نشوند، احتمال دارد فشار زیاد سیاهرگ باعث ایجاد اِدِمای پیش‌رونده و تورم در ساق و مچ پا شود. این تورم منجر به ایجاد عارضه‌ای می‌شود به نام لیپودرماتواسکلوروسیس، یا فیبروز در پوست و بافت زیرپوستی. اگر سیاهرگها همچنان درمان نشوند، پوست تخریب شده و زخم باز درآن ایجاد می‌شود. زخمهای سیاهرگی بسیار دردناک بوده و ممکن است برای سالها باز بمانند. درمان این زخمها به‌وسیله روش‌های عادی و سنتی غیرممکن است. امکان دارد این زخمها در قسمت مچ یا ساق پا ایجاد شوند. اندازه زخم می‌تواند به اندازه یک سکه باشد و یا ممکن است کاملاً دور پا را احاطه کنند. زخمهای سیاهرگی ۴ درصد از افراد بالای ۶۵ سال را مبتلا می‌کنند. امکان پیش‌بینی اینکه چه افرادی به این عارضه مبتلا خواهند شد یا اینکه بهبودی چقدر زمان می‌برد، غیرممکن می‌باشد.

در صورت بارداری آیا باید واریس را درمان کرد یا درمان را تا زمان زایمان عقب انداخت؟

بارداری موجب ایجاد واریس نمی‌شود ولی در صورت وجود مشکلات سیاهرگی، بارداری باعث تشدید این مشکلات خواهد شد. اگر بارداری باعث ایجاد واریس می‌شد، زنان بایستی بیشتر از مردان به آن دچار می‌شدند.

بالا رفتن سطح هورمونها، افزایش حجم جریان خون و بزرگ شدن رحم همگی دست به دست هم داده تا هرگونه نارسایی سیاهرگی (علت اصلی واریس) را تشدید کنند. این فشار بالای خون سیاهرگی باعث می‌شود که سیاهرگهای جدیدی به‌کار گرفته شده و سیاهرگهای واریسی بزرگتر شده و وضعیتشان وخیم‌تر می‌شود.

پادرد و ادمای ناشی از این سیاهرگهای متورم، بارداری را بسیار دشوار می‌کنند. چنانچه جلوی عامل اصلی نارسایی سیاهرگی و واریس قبل از بارداری گرفته شود، آسیب کمتری به سیاهرگهای سالم و بافتهای اطراف وارد می‌شود. در صورتی که عوارض ایجاد شده خفیف باشند، درمان آن راحت‌تر بوده و زمان بهبود کوتاه‌تر می‌شود.

چنانچه در حال حاضر باردار هستید یا قصد دارید باردار شوید، نباید جراحی کنید. استفاده از جورابهای واریس و قرار دادن پا در سطحی بالا تنها گزینه‌های موجود هستند. بنابراین توصیه می‌شود که قبل از بارداری، واریس درمان شود.

آیا پس از درمان، امکان بازگشت واریس وجود دارد ؟

سیاهرگ‌های واریسی در صورت درمان مؤثر، دوباره ایجاد نخواهند شد. البته زمینه و آمادگی برای ابتلا به واریس را نمی‌توان درمان کرد. امکان دارد با گذشت زمان سیاهرگهای واریسی جدیدی در ناحیه قبلی یا در قسمتهای دیگر ایجاد شوند. به علت از بین بردن عامل اصلی واریس، روند پیشرفت بیماری بسیار کند می‌شود. سیاهرگ‌های واریسی جدید چندان وخیم نبوده و راحت‌تر درمان می‌شوند. معمولاً درمان سطحی و جزئی سیاهرگهای واریسی جدید به صورت دوره‌ای کفایت می‌کند.

ابتلا به واریس در سنین پایین/ زمان مناسب برای درمان واریس در سنین بالا

زمینه ارثی مهم‌ترین عامل ایجاد رگهای واریسی است؛ درنتیجه در هر سنی می‌تواند ایجاد شود. عوامل دیگر مانند سن ، بارداری، آسیب‌های فیزیکی، ایستادن و نشستن طولانی‌مدت خطر ابتلا به واریس را در طول زمان افزایش می‌دهند. بیماران ممکن است در سنین نوجوانی بوده و یا ۸۰ و حتی ۹۰ سال سن داشته باشند. بیماری در افراد سالخورده‌تر، بیشتر مربوط به بیماری‌های پیشرفته‌ای بوده که سالها نادیده گرفته شده‌اند مانند خونریزی سیاهرگهای واریسی یا زخم واریس که بایستی درمان شوند.

آیا درمان واریس فقط جنبه زیبایی دارد؟

سیاهرگ‌های واریسی ظاهر زیبایی ندارند. ولی درمان واریس به علت زیبایی دلیل اصلی نمی‌باشد. علت اصلی درمان وجود عواملی مانند درد، سوزش، خستگی، احساس سنگینی، خارش، سندروم پای بیقرار، گرفتگی ماهیچه در طول شب، ادما، اگزما، زخم واریس و خونریزی می‌باشند.

در صورت جراحی واریس در گذشته و بازگشت آن، آیا درمانی وجود دارد؟

با توجه به شدت عارضه، درمان واریس با جراحی در ۵۰ تا ۶۵ درصد موارد نمی‌تواند بیماری را درمان کند. بازگشت واریس پس از جراحی امری شایع است. جراحی واریس چندان محبوبیت نداشته و خوشبختانه این جراحی جای خودش را به جراحی‌های کم‌تهاجمی مانند بستن رگ با رادیوفرکانس و لیزر درمانی داده است. جراحی واریس تنها زمانی استفاده می‌شود که امکان درمان با لیزر و رادیوفرکانس وجود نداشته نباشد.

هنگامی‌که واریس پس از جراحی عود می‌کند، وضعیت نامناسبی دارد. درمان مؤثر پس از بازگشت بیماری دشوار بوده ولی طبق روال انجام خواهد شد. . سیاهرگ‌های جدید واریسی بایستی با سونوگرافی داپلکس حتماً ارزیابی شوند. درمان به کمک روشهای مشابهی مانند درمان واریس با لیزر و اسکلوتراپی و فلبکتومی انجام خواهد شد. انتظار می‌رود که به کمک این روشها نتایج قابل قبولی به دست آیند.

آیا دستگاه عمقی سیاهرگی به واریس دچار می‌شود؟

درحالیکه دستگاه عمقی سیاهرگی ممکن است دچار نارسایی شود، سیاهرگ‌های عمقی به‌وسیله ماهیچه‌ها و استخوانهای پا حمایت شده و هیچ‌گاه دچار واریس نمی‌شوند. دستگاه سطحی فاقد چنین حمایتی بوده و درنتیجه در معرض ابتلا به واریس است.

آیا واریس می‌تواند باعث ایجاد بیماری قلبی شود؟

واریس و بیماری قلبی ارتباطی به هم ندارند. علت ایجاد واریس (وجود عوامل ارثی، ایستادن طولانی‌مدت، بارداری، مشکلات هورمونی، آسیب‌های موضعی و غیره) کاملاً با علل ایجاد بیماریهای قلبی (وجود عوامل ارثی، کلسترول بالا، سیگار کشیدن، فشار بالای خون، دیابت، استرس و غیره) متفاوت هستند. ضعیف بودن دریچه سیاهرگی، احتمال ازکار افتادن دریچه قلبی را افزایش نمی‌دهد.

آیا واریس منجر به قطع عضو می‌شود؟

گردش ضعیف خون اصطلاح مبهم و نامشخصی است که شامل عوارض سرخگی و سیاهرگی می‌باشد. بیماری سرخرگی منجر به کاهش جریان خون حامل اکسیژن و مواد مغذی به بافتهای بدن می‌شود. بیماری سیاهرگی منجر به تضعیف جریان خون حامل ضایعات سلولی از پا به قلب می‌شود. فقدان خون سرخرگی حامل اکسیژن و مواد مغذی می‌تواند باعث مرگ بافت و درنهایت قطع عضو شود. درحالیکه جریان ضعیف سیاهرگی چنین خطری ندارد.

باتوجه به ظاهر نامناسب سیاهرگهای دست و پا آیا امکان ابتلا به واریس سیاهرگی یا واریس عنکبوتی وجود دارد؟

سیاهرگ‌های بزرگ‌شده پشت دست و پا طبیعی هستند. به‌علت نازک بودن پوست و مقادیر کم چربی زیرپوستی در این قسمتها، این سیاهرگها قابل مشاهده هستند. معمولاً این سیاهرگها در افراد لاغر بیشتر مشخص هستند و نیازی به درمان در این موارد نیست.

در صورت درمان واریس، آیا امکان ابتلای مجدد به این عارضه وجود دارد؟

درمان واریس با لیزر CTEV 98 درصد موارد مؤثر است. درنتیجه ۲ درصد امکان بازگشت واریس وجود داشته که به مراقبت و درمان اضافی نیاز دارد. تشخیص این مطلب توسط بررسی داپلکس پس از جراحی انجام می‌شود.

همانطور که گفته شد، بزرگ‌ترین خطر ایجاد سیاهرگهای واریسی وجود عوامل ارثی است. هیچ راهی برای تغییر ساختار ژنتیکی وجود ندارد. در نتیجه این احتمال وجود دارد که در آینده بیماری سیاهرگی جدیدی در بدن شما ایجاد شده و یا امکان دارد هیچ‌گاه دوباره به آن مبتلا نشوید. در صورت بروز مجدد واریس ، درمان آن به‌راحتی امکان‌پذیر است

درمان واریس با لیزر

درمان واریس پا با لیزر

درمان واریس پا با لیزر : اختلالات عروقی مزمن (CVDs) در پاها، مشکلاتی شایع و ناشی از فشارخون بالا در عروق هستند که معمولاً براثر برگشت خون در یک یا چند رگ سافن و انشعابات اصلی آن‌ها به وجود می‌آید. روش‌های درمانی برای بیماران مبتلابه نارسایی رگ سافن می‌توانند شامل مدریت و کنترل محتاطانه یا برطرف کردن این مجاری ناتوان با استفاده از تکنیک‌های درون وریدی یا جراحی  می‌باشند. تصویر بالا در ابتدای این متن، یک رگ واریسی  را قبل از درمان از طریق لیزر درمانی برای واریس نشان می‌دهد.

درمان واریس با لیزر

درمان بدون درد و کم عارضه واریس با لیزر

امروزه لیزر درمانی برای واریس ، جایگزین جراحی‌های بستن رگ و برداشتن رگ در رگ سافن بزرگ‌تر و رگ سافن کوچک‌تر، برای برطرف کردن رفلاکس یا برگشت خون، شده است. نتایجی مطمئن در روش لیزر درمانی واریس برای برطرف کردن رفلکس در رگ سافن به اثبات رسیده‌اند و این روشی بی‌خطر، راحت (تحمل آسان آن) و با نتایجی ماندگار است. به‌علاوه ثابت‌شده است که درد بعدازآن کمتر و دوره‌ی نقاهت بعدازاین عمل کوتاه است و درنتیجه بیمار سریع‌تر می‌تواند به کار و فعالیت‌های خود برگردد.

درمان لیزری داخل وریدی

لیزر درمانی داخل وریدی Endovenous Laser Therapy برای از بین بردن رگ‌های واریسی به‌سرعت به یک استاندارد طلایی در درمان واریس تبدیل می‌شود. در روش لیزر درمانی داخل وریدی، از انرژی لیزری استفاده می‌شود که به زبان ساده می‌توان گفت یک اشعه‌ی بسیار متراکم از نور است. لیزرهایی که کاربرد طبی دارند با ارسال این انرژی نوری به بافت هدف و با بالاترین میزان دقت عمل می‌کنند، بنابراین هیچ آسیبی به بافت‌های مجاور وارد نمی‌کنند. با گذشت سالیان از کاربرد لیزر در همه انواع جراحی‌ها و درمان‌ها، از جراحی چشم گرفته تا درمان‌های پوستی، ایمنی و تأثیر آن به اثبات رسیده است. درمان‌های لیزری، درصورتی‌که توسط پزشک و متخصصی مجرب انجام بگیرند، خطر بروز مشکلات و عوارض آن بسیار کمتر از جراحی‌های معمول خواهد بود.

در روش لیزر درمانی داخل وریدی ( درمان واریس با لیزر )، یک رشته بسیار نازک از طریق سوراخ کوچکی در پوست به داخل رگ معیوب وارد می‌شود. اشعه‌ی لیزر از رشته صادر می‌شود و وقتی رشته درون رگ به عقب کشیده می‌شود، تنها مقدار مناسبی از انرژی را ارسال می‌کند. بافت موردنظر با انرژی نوری تابیده‌شده واکنش نشان می‌دهد و باعث می‌شود رگ بسته یا قطع شود. رگ‌هایی که بسته می‌شوند، رگ‌های سطحی هستند که کمتر از ۵ درصد از جریان خون ا در خود دارند. سپس خون به‌طور خودکار به رگ سالم دیگری تغییر مسیر خواهد داد.

امروزه برخی از پزشکان از رشته‌های پوشش‌دار استفاده می‌کنند که از تماس بین رشته و دیواره‌ی رگ جلوگیری خواهند کرد. این کار تا حد مانع از بروز درد و کبودی می‌شود که اغلب با روش معمول رگ‌بندی و قطع مجرا همراه می‌باشند. برخی بیماران ممکن است دردی موقتی یا کمی ورم داشته باشند که با مصرف داروهایی بدون نسخه و مسکن‌های غیر آسپرینی برطرف خواهد شد و معمولاً در ۵ روز اول برطرف می‌شود.

این روش دارای حداقل تهاجم است و به بیهوشی عمومی نیاز ندارد. فقط برای بی‌حس کردن ناحیه‌ای که قرار است تحت درمان قرار بگیرد، از بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود. پزشک به بیمار توصیه می‌کند تا فوراً بعد از انجام درمان راه برود و در همان روز به فعالیت‌ها و کارهای عادی خود بازگردد.

مکانیسم درمان واریس پا با لیزر

هدف اصلی همه‌ی روش‌های کند و سوز حرارتی، ارسال انرژی گرمایی کافی به دیواره‌ی یک بخش معیوب در رگ است تا انسداد، تصلب غیرقابل‌بازگشت و درنهایت نابودی رگ را حاصل کند. مکانیسم آسیب به دیواره‌ی رگ بعد از لیزر درمانی واریس بحث‌برانگیز است. فرض عملکرد این مکانیسم این بوده است که بخار ایجادشده از لیزر که از طریق گرم کردن مقدار کوچکی از خون موجود در خون تولید می‌شود، تأثیری مستقیم و نیز غیرمستقیم روی بافت می‌گذارد. برای رسیدن به کند و سوز (ablation) مؤثر باید دیواره‌ی رگ به‌اندازه‌ی کافی با انرژی گرمایی آسیب ببیند. بخشی از گرمایش ممکن است از طریق جذب انرژی فوتون (تشعشع) توسط دیواره‌ی رگ و نیز با انتقال گرمایی (همرفت) از حباب‌های بخار و هدایت گرمایی از خون گرم شده ایجاد شود. اگرچه برای اکثر کارهای انجام‌شده روی رگ، احتمال وقوع این مورد آخر وجود نخواهد داشت.

لیزرهای دیود، پرکاربردترین نوع لیزر بکار رفته برای درمان‌های لیزری واریس می‌باشد. مولدهای لیزر با چندین طول‌موج مختلف وجود دارند، ازجمله طول‌موج‌های کوتاه‌تری که مخصوص هموگلوبین در نظر گرفته می‌شوند و شامل طول‌های ۸۱۰،۹۴۰،۹۸۰ و ۱۰۶۴ نانومتر هستند. طول‌موج‌های بلندتر مخصوص آب در نظر گرفته می‌شوند و شامل طول‌های ۱۳۲۰ و ۱۴۷۰ نانومتر هستند. اگرچه در هیچ مقاله و کتابی به اثبات نرسیده است اما برخی از محققان و نویسندگان بر این نظرند که لیزرهایی با طول‌موج بلندتر، بازدهی مشابهی در شرایط کم‌توان دارند و علائم بعد از عمل آن‌ها کمتر خواهد بود.

لیزر واریس پا را می‌توان با چند طراحی مختلف و قطرهای مختلفی از فیبرهای لیزری انجام داد که در بازار بانام‌های مختلفی موجود هستند. تاثیر هرکدام از طراحی‌های فیبری در بستن رگ سافن تاکنون به اثبات رسیده است. دراین‌باره هیچ اطلاعات قطعی وجود ندارد که برتری یک فیبر، طول‌موج و ترکیب انتقال انرژی، بازدهی، اثرات معکوس قابل‌توجه یا مشکلات معینی را در مقایسه با انواع دیگر ثابت کند.

هدف قرار دادن رگ‌ها برای لیزردرمانی

لیزر رگ‌های واریسی تاکنون کاربردهایی موفقیت‌آمیز و بی‌خطر برای کند و سوز رگ‌های سافن بزرگ و کوچک، رگ سافن بزرگ قدامی و خلفی، رگ سافن سطحی، وریدهای Circumflex (پیچشی) خلفی و قدامی در ران و نیز انشعاب ورید سافن کوچک در ران، ازجمله ورید Giacomini، داشته است. لیزر واریس برای درمان رگ‌های شاخه‌ای طولانی و مستقیم در خارج از فاسیای سطحی (Superficial fascia) نیز کاربرد داشته است، خصوصاً برای بیمارانی که چاق هستند و کسانی که انجام درمان‌های اسکلروتراپی و میکروفلبکتومی برای آن‌ها دشوار، وقت‌گیر است یا عوارضی را برای آن‌ها به همراه دارد.

نشانه‌هایی برای لزوم درمان واریس با لیزر

انتخاب کاندیدای مناسب برای انجام لیزر درمانی واریس پا شامل بررسی سابقه‌ی بیماری، معاینه‌ی فیزیکی و سونوگرافی دوبلکس duplex ultrasound (DUS) می‌شود. شرایط لازم و نشانه‌هایی برای لزوم درمان واریس با روش لیزر در پایین گفته‌شده است. علائمی که روی نحوه زندگی فرد مبتلابه واریس تأثیر می‌گذارند عبارت‌اند از:

  • درد
  • حالت خفقان
  • سنگینی
  • خستگی و سستی
  • بی‌قراری
  • گرفتگی پاها در خواب
  • خارش
  • خونریزی خود به خودی

تغییرات پوستی مرتبط با بالا رفتن فشار وریدی مزمن (واریس) عبارت‌اند از:

  • اتساع سیاهرگ کرونا، اگزما و لکه‌های پوستی
  • لیپودرماتواسکلروزیس
  • آتروفی (جمع شدگی) و رنگ‌پریدگی
  • زخم‌های فعال و بهبودیافته
  • ادم یا ورم
  • فلبیت سطحی (التهاب و گرفتگي سیاهرگ‌های روی سطح پوست)
  • مشکلات ظاهری که زیبایی پوست و بدن را مختل می‌کند نیز ازجمله دلایلی برای انجام این درمان می‌باشند.

نشانه‌های آناتومیکی و ظاهری عبارت‌اند از:

  • رفلکس قابل‌توجهی که در معاینه‌ی DUS(سونوگرافی دوبلکس) مشاهده می‌شود.
  • عمودی شدن بخشی از رگ
  • بخش وریدی میان سطحی یا خارجی دارای شرایط آناتومیکی دیگری می‌باشد که می‌توان با روش بی‌حسی tumescent anesthetic (تزریق مقدار زیادی محلول در موضع) آن را از پوست دور کرد.
  • واکنش رفلکسی در پاسخ به فشار بالای درون وریدی (واریس) که منجر به ناهنجاری‌های بالینی در بیمار سرپایی، بدون محدودیتی، می‌شود.

محدودیت‌های استفاده از لیزر درمانی برای واریس

  • بیمارانی که در دوران بارداری یا در دوران شیردهی به سر می‌برند (عوارضی در ارتباط با مواد بی‌حسی و انتشار بخار از خون گرم شده که ممکن است از جفت عبور کند و به جنین برسد).
  • انسداد عمیق در سیستم وریدی که برای کمک به بازگشت ورید بعد از لیزر درمانی واریس کافی نیست.
  • اختلال کبدی یا آلرژی که استفاده از بی‌حسی موضعی را غیرممکن می سازد (می‌توان از محلول سالین سرد به‌عنوان جایگزین استفاده کرد).
  • آلرژی نسبت به مواد بی‌حسی آمید و استر می‌توان از محلول سالین سرد به‌عنوان جایگزین استفاده کرد.
  • ابتلا به بیماری انعقاد شدید و غیرقابل درمان خون (اگر نسبت نرمال شده‌ی بین‌المللی بین ۲ و۳ مشخص‌شده باشد،انجام لیزر درمانی برای واریس با استفاده از وارفارین بی‌خطر خواهد بود).
  • سندروم اختلال انعقاد خون شدید(hypercoagulability) (که ریسک بالای درمان در این شرایط، مزایای بالقوه‌ی آن را علیرغم استفاده از داروهای ضد انعقاد و پیشگیری‌کننده ناچیز خواهد کرد).

ناتوانی درحرکت کردن بعد از عمل لیزر

رفلکس ورید سیاتیکی

ترمبوز یا چسبندگی در رگ یا پرپیچ‌وخم بودن رگ که مسیر عبور دستگاه درون وریدی را غیرممکن می‌سازد (مگر آنکه از چند نقطه بتوان برای دسترسی به مجرا استفاده شود).

برای درمان نارسایی وریدهای سطحی در بدن بیمارانی که قبلاً دچار ترمبوز وریدی بوده‌اند، به ارزیابی دقیقی روی کافی بودن بخش‌های نهفته‌ی سیستم وریدی عمقی نیاز دارد. همچنین به طبقه‌بندی خطر بروز ترومبوز پس از عمل نیز نیاز است. اگر سیستم عمقی توانایی کافی را برای کمک به تخلیه‌ی وریدی داشته باشد و علائم قابل‌توجه یا تغییرات پوستی در بیمار به خاطر نقص و نارسایی ورید سطحی باشند، روش لیزر درمانی برای واریس مناسب خواهد بود.

اگر بیمار در معرض خطر ترومبوز قرار داشته باشد، اگر این خطر را بتوان با استفاده از داروهای ضد انعقاد و پیشگیری‌کننده کاهش داد، لیزر درمانی می‌تواند همچنان روشی مناسب باشد. اگر رفلاکس سافن با زخم‌های وریدی مشاهده‌ شود و سیستم ورید عمقی کافی باشد، باید برای به حداقل رساندن خطر عود زخم‌ها، رگ‌های مسبب این اختلال را با لیزر درمان کرد.

درمان‌بخش‌های وریدی بزرگ‌شده روی سطح پوست که برای عملکرد وریدی کافی هستند، ازلحاظ پزشکی دارای مزیتی نمی‌باشد و نباید انجام بگیرد. در برخی موارد، رگ بزرگ و متورم شده ممکن است به‌عنوان یک مجرای ورود مجدد یا مسیری موازی برای منبع رفلکس یا انسداد رگ عمقی عمل کند. کاربرد لیزر درمانی برای بستن رگ‌های سوراخ کننده‌ی ناکارآمد توصیف‌شده است و مطالعات صورت گرفته مزیت کاربرد آن را در بهبود زخم‌ها و پیشگیری از عود آن‌ها ثابت می‌کنند.

مراقبت‌ها و دستورالعمل‌های بعد از عمل

برای بهبود میزان بازدهی و به حداقل رساندن عوارض و خطرات بعد از عمل، دستورالعمل‌هایی برای بعد از عمل توصیه می‌شوند. نظرات گوناگونی درباره‌ی نکات لازم مراقبتی وجود دارد زیرا برای هر یک از تکان مراقبتی و توصیه‌ها، شواهد و مدارک کافی وجود ندارد.تقریباً اکثر پزشکان توصیه می‌کنند که بیماران فوراً بعد از انجام عمل لیزر واریس از نوارهای کشی و فشرده کننده استفاده کنند.

معمول‌ترین توصیه این است که بیمار فوراً بعد از عمل از جوراب‌های واریس درجه‌ی۲ (با فشار ۳۰ تا ۴۰ میلی‌متر جیوه) استفاده کند و به مدت ۱ الی ۲ هفته آن را بپوشد. ارزش بالینی این شیوه هنوز با داده‌ها و مدارک کافی به اثبات نرسیده است. علاوه بر این هنگامی‌که بیماران از این جوراب‌ها استفاده می‌کنند احساس راحت‌تری خواهند داشت، خصوصاً در هفته‌ی دوم وقتی‌که کشش عضله احساس می‌شود.

به بیمار توصیه می‌شود که ۳۰ تا ۶۰ دقیقه بعد از انجام عمل و ترک اتاق عمل راه برود و حداقل برای ۱ تا۲ هفته بعد این کار را برای ۱ تا ۲ ساعت در روز ادامه دهد. بسیاری از پزشکان به بیماران توصیه می‌کنند که برای ۱ تا ۲ هفته بعد از عمل از حمام گرم، دویدن، پریدن، بلند کردن اجسام سنگین و کشش خودداری کنند. در صورت نیاز و برای راحتی بیشتر می‌توان از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) استفاده کرد.

به‌طورکلی بیماران یک ماه بعد از عمل تحت معاینه و بازبینی قرار می‌گیرند تا نتایج عمل از طریق معاینات بالینی و سونوگرافی مورد ارزیابی قرار داده شوند. برخی پزشکان به بیمارانشان توصیه می‌کنند که در طی ۲۴ تا ۷۲ ساعت بعد از عمل یک سونوگرافی DUS انجام دهند تا انشعاب یافتن ترومبوز اتصالی (پیوندگاهی) از رگ درمان شده به رگ عمقی مجاور موردبررسی قرار بگیرد.

اگرچه، همان‌طور که قبلاً به آن اشاره شد،بازده ی این معاینه‌ی زودهنگام برای تشخیص انشعاب ترومبوز به بیرون از پیوندگاه عمقی که به ورید فمورال (رانی) برای ورید سافن بزرگ یا ورید پوپلیته (رکبی) برای کند و سوز ورید سافن کوچک، حداکثر ۱ درصد می‌باشد. علاوه بر این، درمان چنین انشعابات غیر انسدادی، بحث‌برانگیز است و بیشتر مراقبت‌های محتاطانه‌ای برای آن‌ها توصیه می‌شود. اکثر پزشکان بر این موضوع توافق دارند که تکرار سونوگرافی دوبلکس در حدود ۹ تا ۱۲ ماه بعد از درمان ، نهایتاً موفقیت ساختاری این روش کند و سوز (ABLATION) را مشخص می‌کند.

نتایج درمان واریس با لیزر

لیزر درمانی واریس با استفاده از بی‌حسی موضعی در مطب، روشی بی‌خطر و مؤثر است و جلسه درمانی آن حدود ۴۵ الی ۹۰ دقیقه به طول می‌انجامد. مدت‌زمان انجام این عمل به تعداد رگ‌هایی که در یک‌زمان درمان می‌شوند، طول بخش‌های تحت درمان و نیاز به انجام درمانی کمک در کنار لیزر درمانی (مانند سیاهرگ‌بُری سَرپایی یا آمبولیتوری فلبکتومی) بستگی دارد. تاکنون میزان رضایت گزارش‌شده‌ی بیماران از این روش بسیار بالا بوده است.

هزینه لیزر واریس پا

هزینه‌ی کلی لیزر درمانی واریس (هزینه‌ی عمل به‌علاوه‌ی هزینه‌ی اجتماعی) شاید با هزینه عمل‌های جراحی معمول برای واریس برابر یا حتی مناسب‌تر از آن‌ها باشد.
سؤالات متداول درباره‌ی لیزر درمانی برای واریس

درمان واریس با rf

درمان واریس با rf , درمان رگ های واریس با رادیو فرکانسی (RF )

درمان واریس با rf , درمان رگ های واریس با رادیو فرکانسی (RF ) : برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی که به نام برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی اندو ونوس نیز معروف است ، یک روش کمی تهاجمی برای درمان رگ‌های واریس می‌باشد. در این روش یک شکاف بسیار کوچک نزدیک زانو ایجاد می‌شود و یک کاتتر کوچک را توسط نخ تا کشاله ران می‌فرستند. سپس امواج رادیوفرکانسی اعمال شده و رگ گرم می‌شود. گرما، رگ را از بین می‌برد و به مرور زمان رگ کاملا ناپدید می‌شود. این یک روش سرپایی است که با ایجاد یک شکاف کوچک انجام شده و بهبودی نیز سریع حاصل می‌شود.

درمان واریس با rf

درمان واریس با rf

مزایای برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی

روش برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی در مقایسه با روش‌های جراحی رگ برای درمان واریس پا مزایایی دارد که عبارتند از:

  • نسبتا سریع و بی خطر است.
  • خیلی گسترده نیست.
  • پس از درمان، درد زیادی ندارد.
  • کبودی در این روش کمتر است.
  • درد کمتری دارد.
  • فقط یک شکاف بسیار کوچک ایجاد می‌شود.
  • دوره بهبودی آن کم است و اکثر افراد پس از ۱ تا ۲ روز می‌توانند به کار و فعالیت‌های روزمره خود برگردند.
  • نیازی به داروی بیهوشی عمومی ندارد.

متقاضیان درمان رگ های واریسی با rf

روش برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی فقط برای درمان رگ‌های واریس بزرگ استفاده می‌شود ولی برای درمان رگ‌های عنکبوتی مناسب نیست. رگ‌های معمولی نباید برداشته شوند زیرا اگر در آینده فرد بخواهد عمل جراحی باز قلب انجام دهد، به رگ‌های معمولی نیاز دارد. روش برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی فقط برای درمان افرادی که رگ‌های واریس بزرگ در قسمت ران دارند استفاده می‌شود.

آماده شدن برای درمان

درمان با این روش نیاز به آمادگی خاصی ندارد. در حین درمان، یک عینک تیره به شما داده می‌شود تا از چشمانتان در برابر امواج لیزر محافظت کند. اگر داروی آسپرین یا هر داروی رقیق‌کننده خون می‌خورید، باید با پزشک مشورت کنید. در اکثر موارد، باید مصرف داروهای رقیق‌کننده خون، یک هفته قبل از درمان قطع شود.

روند درمان رگهای واریسی با استفاده از رادیوفرکانسی | rf

برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی به صورت سرپایی انجام می‌شود. این روش درمان با استفاده از تصویرسازی با اولتراسوند انجام می‌شود. بیمار در کلینیک لباس مخصوص پوشیده و روی تخت دراز می‌کشد. پاهای بیمار تا ران بدون پوشش خواهند بود. سپس پاها با یک محلول آنتی بیوتیک تمیز شده و فرد با پارچه استریل پوشانده می‌شود. مقدار کمی داروی بی حسی موضعی در بالای زانوها تزریق می‌شود. مراحل انجام عمل به صورت زیر است.

مرحله اول

یک کاتتر رادیوفرکانسی توسط اولتراسوند از طریق یک شکاف کوچک وارد رگ شده و به محل درمان فرستاده می‌شود. سر کاتتر با فاصله تقریبا ۲ سانتی متری از پیوند سافنو فمورال قرار می‌گیرد.

مرحله دوم

با کمک اولتراسوند، داروی بی حسی موضعی به سرتاسر رگ اعمال می‌شود. این دارو برای راحتی بیمار در حین عمل استفاده می‌شود، و از یک گرماگیر برای محافظت از بافت‌های اطراف و افزایش تماس بین فیبر رادیو فرکانسی و دیواره رگ استفاده می‌شود.

مرحله سوم

فیبر برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی یک طرح منحصر به فرد دارد و نوک فعال آن دارای طول ۷ سانتیمتر است که انرژی برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی از طریق آن آزاد می‌شود. قسمتی از دیواره رگ که در مجاورت فیبر برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی ۷ سانتیمتری قرار دارد، گرم می‌شود. به طور کلی، فیبر به مدت ۲۰ تا ۴۰ ثانیه در تمام ۷ سانتیمتر رگ فعال شده و باعث تسهیل و تسریع کار می‌شود.

مرحله چهارم

آزاد شدن انرژی رادیوفرکانسی از سر فیبر باعث ایجاد یک واکنش گرمایی در دیواره‌ی قسمت تحت درمان رگ گشته و منجر به فروریختگی و سفت شدن بافت دیواره رگ می‌شود. پس از این مرحله، بیمار کمی احساس ناراحتی می‌کند. سپس محل برش پانسمان شده و تمام دورتادور باسن نیز با پانسمان بسته می‌شود.

برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی چقدر طول می‌کشد؟

انجام این روش به طور متوسط بین ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول می‌کشد. فرد احتمالا حدود یک ساعت دقیقه در مطب پزشک خواهد بود.

چه زمانی بیمار می‌تواند دوباره فعالیت‌های روزمره‌اش را آغاز کند؟

توصیه می‌شود که بیمار روز بعد از عمل فعالیت‌های روزانه خود را آغاز کند. زمانی که بیمار در منزل است، توصیه‌های پزشک را رعایت کند. بیمار باید موارد زیر را انجام دهد:

  • تمام داروها را طبق دستور پزشک مصرف کند.
  • به نحوی که پزشک گفته از شکاف ایجاد شده برای ورود کاتتر مراقبت کند.
  • مراقب علائم عفونت در محل ورود کاتتر باشد.
  • از جوراب‌ و بانداژ الاستیک استفاده کند.
  • پاهای خود را بالا بگیرد.
  • از انجام فعالیت‌های سنگین، وزنه برداری و ایستادن طولانی مدت پرهیز کند.
  • از مسافرت هوایی، حمام داغ، سونا و استخر خودداری کند.
  • پس از ۵ تا ۷ روز می‌تواند دوباره ورزش کند.

نتایج درمان

انجام یک آزمایش اولتراسوند پس از عمل ضروری است تا رگ درمان شده و نتایج حاصل بررسی شوند. در نهایت رگ خشک می‌شود. این مراحل بین ۱۰ تا ۱۴ روز طول می‌کشد. نتیجه نهایی پس از چند ماه آشکار می‌شود.

عوارض جانبی

برخی از افراد ممکن است تورم یا کبودی در محل داشته باشند. این تورم و کبودی بعد از ۱۰ تا ۱۴ روز برطرف می‌شود.

عوارض احتمالی درمان واریس با rf

عوارض عمل برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی بسیار نادر هستند اما ممکن است پیش آیند. عوارض احتمالی عبارتند از:

  • سوراخ شدن رگ
  • ایجاد لخته خون
  • ایجاد لخته در ریه‌ها (آمبولی ریه)
  • التهاب رگ (ورید)
  • جمع شدن خون (ایجاد غده خونی)
  • عفونت
  • اختلال لمسی سوزش و خارش (احساس بی حسی یا سوزش)
  • سوختگی پوست
  • آسیب به عصب
  • کبودی پوست
  • درد
  • ناموفق بودن عمل

پرسش و پاسخ در رابطه با درمان واریس با rf

آیا برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی دردناک است؟

در حین عمل درد خفیفی وجود دارد. اما قبل از عمل، پزشک کمی داروی بی حسی موضعی برای بی حس کردن محل، تزریق می‌کند.

محدودیت‌های موجود در عمل برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی چه مواردی هستند؟

برای رگ‌های پیچاپیچ نمی‌توان از روش رادیوفرکانسی استفاده کرد. در نتیجه، برای درمان رگ‌های واریسی بزرگ‌، مانند رگ سافین بزرگ که از کشاله ران و درون ران به قسمت داخلی ساق پا می‌رود، از روش برداشت رگ با روش اندوونوس استفاده می‌شود.

برداشت رگ با روش اندوونوس تقریبا در تمام موارد در بستن رگ‌های مشکل‌دار موفقیت آمیز است اما رگ‌های انشعابی کوچک‌تر که به پوست می‌روند معمولا نیاز به درمان با روش فلبکتومی (نوعی عمل جراحی برای خارج کردن رگ‌های کوچک) یا اسکلروتراپی دارند. همچنین برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی فقط برای درمان رگ‌های واریسی بزرگ بالای زانو استفاده می‌شود. رگ‌های واریسی زیر زانو با روش برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی درمان نمی‌شوند. پس از برداشت رگ، روش‌های دیگری نیز برای تکمیل درمان برنامه ریزی می‌شوند.

عمل برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی چقدر موثر است؟

اطلاعات موجود نشان می‌دهند که برداشت رگ با روش رادیوفرکانسی اگر توسط پزشک آموزش دیده انجام شود، صد درصد موثر خواهد بود. عدم موفقیت این روش ممکن است بخاطر استفاده از وسایل نادرست یا عدم مهارت پزشک باشد.

بیمار چگونه بفهمد که رگ از بین رفته است؟

بیمار پس از ۱ تا ۳ هفته باید به پزشک مراجعه کند و پزشک یک اولتراسوند روی او انجام می‌دهد تا مشخص شود که رگ بسته شده است یا خیر.

اسکلروتراپی

درمان واریس با اسکلروتراپی

درمان واریس با اسکلروتراپی : اسکلروتراپی یک روش درمانی مورد تأیید برای از بین بردن رگ‌های واریسی و رگ‌های عنکبوتی می‌باشد. در طول این عمل، یک محلول ( معمولاً آب‌نمک یا یک محلول تنش‌زا ) به‌طور مستقیم به درون رگ تزریق می‌شود. این محلول سبب آسیب دیدن دیواره‌ی رگ و تورم و به هم چسبیدن آن شده و سپس با تشکیل لخته‌ی خونی، رگ مسدود می‌شود. با گذشت زمان این رگ به بافت اسکار تبدیل شده و از دید خارج می‌شود.

میلیون‌ها نفر از رگ‌های عنکبوتی و واریس رنج می‌برند. رگ‌های کوچک و توده‌ای قرمز، آبی و بنفش بر روی پاها، صورت، دست‌ها و دیگر نقاط بدن. ما مفتخریم که به بیماران خود یک راه‌حل راحت، عالی و کارآمد را به شکل اسکلروتراپی ارائه کنیم. در این روش نسبتاً ساده، محلول اسکلروز به درون رگ‌ها تزریق شده و باعث از بین رفتن آن‌ها می‌شود.

اسکلروتراپی

اسکلروتراپی

متقاضیان درمان

قبل از انجام اسکلروتراپی، یک جلسه‌ی مشاوره با متخصص پوست یا متخصص عروق برنامه ریزی شده و مشخص می‌شود که آیا این روش برای شما مناسب است یا خیر.

اسکلروتراپی در موارد زیر توصیه نمی‌شود:

  • اگر باردار هستید.
  • اگر در گذشته لخته‌ی خونی داشته‌اید، صلاحیت شما برای انجام این عمل بسته به سلامت عمومی ناحیه‌ی مورد درمان و علت ایجاد لخته‌ی خونی تعیین می‌شود.
  • رگ‌هایی که می‌توان در آینده از آن‌ها برای انجام عمل بایپس قلب استفاده کرد، معمولاً تحت درمان با اسکلروتراپی قرار نمی‌گیرند مگر اینکه کاملاً غیرقابل‌مصرف شده باشند.

اسکلروتراپی بر روی چه مناطقی انجام می‌شود؟

شایع‌ترین نقاطی که رگ‌های واریسی بر روی آن‌ها ایجاد می‌شوند، دست‌ها و پاها می‌باشند. رگ‌های بیمار ازنظر فیزیکی با یکدیگر تفاوت دارند. برخی از آن‌ها بالا آمده، رنگ پریده شده و تورم کرده‌اند و برخی از آن‌ها نیز در عمق پوست قرار داشته و ممکن است باعث ایجاد ناراحتی شوند. رگ‌های عنکبوتی ازنظر اندازه کوچک‌تر بوده و در سطح پوست قرار دارند. رنگ این رگ‌ها ممکن است قرمز، بنفش یا آبی باشد.

بسته به اندازه‌ی رگ‌های آسیب دیده، می‌توان از اسکلروتراپی برای درمان رگ‌های واریسی و عنکبوتی در مناطق زیر استفاده کرد:

  • ران‌ها
  • ساق پا
  • مچ پا
  • کف پا
  • صورت (معمولاً در طرفین صورت)

درمان
آماده‌سازی

قبل از انجام اسکلروتراپی شما باید از مصرف برخی داروهای خاص خودداری کنید. قبل از انجام عمل با پزشک خود در مورد تمامی داروهایی که مصرف می‌کنید (اعم از بدون نسخه، داروهای گیاهی و مکمل‌های غذایی) گفتگو کنید. برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که از مصرف آسپرین، ایبوپروفن و دیگر داروهای ضدالتهاب به مدت ۴۸ تا ۷۲ ساعت قبل از انجام اسکلروتراپی خودداری کنید.

اگر لازم است تا قبل از انجام اسکلروتراپی آنتی‌بیوتیک مصرف کنید با پزشک خود تماس بگیرید.

قبل از انجام عمل نباید بر روی پاهای خود کرم بزنید (نوار به آن‌ها نمی‌چسبد) و بهتر است که با شلوارک برای درمان مراجعه کنید.

نحوه‌ی درمان

اسکلروتراپی در مطب پزشک و توسط فرد متخصص انجام شده و تقریباً بین ۱۵ تا ۴۵ دقیقه زمان می‌برد. اگر قرار است اسکلروتراپی بر روی پاهای شما انجام شود، احتمالاً از شما خواسته می‌شود تا به پشت خوابیده و پاهای خود را بالاتر از سطح بدن قرار دهید. بسته به عمق رگ در زیر پوست، ممکن است پزشک شما از اولتراسوند به عنوان بخشی از عمل استفاده کند.

در ابتدا، پزشک ناحیه‌ی اطراف رگ‌های هدف را تمیز می‌کند و سپس با استفاده از یک سوزن نازک، عامل اسکلروز را به درون رگ تزریق می‌کند. عامل‌های اسکلروز که معمولاً در اسکلروتراپی مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارت‌اند از:

  • پولیدوکانول
  • سدیم تترا دسیل سولفات
  • محلول آب‌نمک هیپرتونیک

در این مرحله، ممکن است به مدت یک تا دو دقیقه احساس ناراحتی خفیف یا گرفتگی کنید به‌خصوص زمانی که رگ‌های بزرگ‌تر مورد هدف قرار می‌گیرند.

این محلول مایع یا فومی باعث بسته شدن دیواره‌های رگ هدف شده و خون به‌طرف رگ‌های سالم حرکت می‌کند. با گذشت زمان، بدن شما رگ آسیب دیده را جذب کرده و آن را ناپدید کرده و از میزان ناراحتی‌ها می‌کاهد. بسته به اندازه‌ی رگ یا رگ‌های آسیب دیده، ممکن است تا چهار جلسه‌ی درمانی برای رفع کامل مشکل لازم باشد.

پس از درمان

پس از انجام اسکلروتراپی شما می‌توانید رانندگی کرده و به کارهای روزمره‌ی خود ادامه دهید. پیاده‌روی توصیه شده ولی نباید ورزش‌های هوازی انجام داد.

از شما خواسته می‌شود تا جوراب واریس بپوشید تا رگ‌های درمان شده “تحت‌فشار” قرار بگیرند. اگر از قبل جوراب واریس دارید، توصیه می‌شود تا به هنگام درمان آن‌ها را همراه داشته باشید تا مطمئن شوید که هنوز کشش کافی دارند. پس از انجام تزریقات، از مصرف آسپرین، ایبوپروفن و یا دیگر داروهای ضدالتهاب به مدت ۴۸ ساعت خودداری کنید. در صورت نیاز ممکن است از استامینوفن استفاده شود.

همچنین تا ۴۸ ساعت پس از انجام درمان باید از موارد زیر دوری کنید:

  • حمام آب گرم
  • کمپرس گرم بر روی منطقه‌ی مورد درمان
  • سونا و جکوزی
  • قرار گرفتن در معرض نور مستقیم خورشید
  • پروازهای طولانی‌مدت

دوش گرفتن مجاز است ولی آب مورد استفاده باید از مواقع عادی سردتر باشد. می‌توانید ناحیه‌ی مورد درمان را با صابون و آب ولرم بشویید.

نتایج درمان

تحقیقات نشان داده‌اند که حدود ۵۰ تا ۸۰ درصد از رگ‌های مورد درمان در هر جلسه‌ی اسکلروتراپی از بین می‌روند. کمتر از ۱۰ درصد افرادی که تحت درمان با اسکلروتراپی قرار می‌گیرند، هیچ پاسخی نسبت به این روش درمانی نشان نمی‌دهند. در این موارد می‌توان از محلول‌های مختلفی استفاده کرد. باوجوداینکه این روش برای اکثر افراد نتایج خوبی را به همراه دارد، هیچ تضمینی برای مؤثر بودن آن وجود ندارد.

به‌طورکلی، رگ‌های عنکبوتی در طول ۳ تا ۶ هفته و رگ‌های بزرگ‌تر در طول ۳ تا ۴ ماه درمان می‌شوند. اگر رگ با این روش درمانی از بین برود، بازگشتی در کار نخواهد بود. بااین‌حال ممکن است همانند قبل، رگ‌های واریسی جدیدی ظاهر شوند که می‌توانید برای درمان آن‌ها دوباره مراجعه کنید.

عوارض جانبی درمان واریس با اسکلروتراپی

ممکن است پس از انجام اسکلروتراپی عوارض جانبی خاصی را شاهد باشید. عوارض خفیف مانند خارش ممکن است به مدت یک تا دو روز پس از درمان باقی بمانند. همچنین ممکن است در ناحیه‌ی مورد درمان شاهد مناطق قرمز و برآمده باشید. این برآمدگی‌ها در طی چند روز از بین خواهند رفت. کبودی در اطراف محل تزریقات نیز ممکن است بروز کند که در عرض چند روز تا چند هفته از بین خواهد رفت.

دیگر عوارض جانبی عبارت‌اند از :

  • رگ‌های بزرگ‌تر که تحت درمان قرار گرفته‌اند ممکن است ناهموار و سفت شده و جذب و از بین رفتن آن‌ها چند ماه زمان ببرد.
  • خطوط یا لکه‌های قهوه‌ای ممکن است در محل رگ ایجاد شوند. در اکثر موارد، این لکه‌ها در عرض ۳ تا ۶ ماه از بین می‌روند.
  • رگ‌های خونی کوچک و جدیدی ممکن است در محل انجام اسکلروتراپی ایجاد شوند. این رگ‌های کوچک چند روز تا چند هفته پس از انجام درمان ایجاد شده ولی باید بدون نیاز به درمان در عرض ۳ تا ۱۲ ماه از بین بروند.

در صورت بروز هریک از عوارض جانبی زیر، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید:

  • التهاب در فاصله‌ی ۱۲ سانتیمتر از کشاله‌ی ران
  • تورم ناگهانی پا
  • ایجاد زخم‌های کوچک در محل انجام تزریقات

واکنش آلرژیک نسبت به محلول اسکلروتراپی ممکن است به هنگام انجام عمل ایجاد شود که به ندرت جدی است. اگر سابقه‌ی آلرژی دارید، خطر بروز واکنش آلرژیک نسبت به عامل‌های اسکلروز در شما بیشتر خواهد بود. واکنش آلرژیک خفیف سبب تورم و خارش می‌شود. به‌منظور جلوگیری از عوارض جدی، پزشک شما قبل از انجام درمان، احتمالاً عامل اسکلروز را بر روی قسمت کوچکی از بدن شما آزمایش می‌کند. اگر هرگونه سؤال یا نگرانی در مورد این روش درمانی دارید با پزشک خود تماس بگیرید.

هزینه درمان واریس با اسکلروتراپی

هزینه‌ی اسکلروتراپی بسیار متغیر بوده و به عوامل مختلفی وابسته است ازجمله تعداد رگ‌های مورد درمان، اندازه‌ی آن‌ها، انجام درمان بر روی یک یا دو پا، سطح تجربه‌ی پزشک و منطقه‌ای که تحت درمان قرار می‌گیرد.